منابع

۱- حوی، سعید، الأساس فی التفسیر، دارالسلام للطباعة والنشر، القاهره ۱۴۰۵ / ۱٩۸۵.

۲- قطب، سید، فی ظلال القرآن، دارالشروق، بیروت ۱۴۰۰.

۳- صابونی، محمد علی، مختصر تفسیر ابن کثیر، دارالقرآن، ۱۳٩٩.

۴- ناصف، منصور علی، التاج الجامع للأصول فی أحادیث الرسول، مکتبه باموق، استانبول، ۱۳۸ / ۱٩۶۱.

۵- بذل المجهود فی حل ابی داود، دارالکتب العلمیة، بیروت.

۶- صحیح مسلم، بشرح (إمام شرف الدین یحیی) نووی، دارإحیاء التراث، بیروت، ۱۴۰۴ – ۱٩۸۴.

٧- محمد بن محمد بن سلیمان، جمع الفوائد من جامع الأصول ومجمع الزوائد، وأعذب الموارد فی تخریج جمع الفوائد، المدینة المنورة، ۱۳۸۱ / ۱٩۶۱.

۸- ابن حجر، فتح الباری، شرح صحیح البخاری، مکتبة الکتاب الازهریة، القاهرة، ۱۳٩۸ / ۱٩٧۸.

٩- الهیثمی، حافظ ابوبکر، مجمع الزوائد ومنبع الفوائد، دارالکتاب العربی، بیروت ۱۴۰۲ – ۱٩۸۲.

۱۰- غزالی، محمد بن محمد، إحیاء علوم الدین، دارالمعرفة، بیروت.

۱۱- الراشد، محمد احمد، الرقائق، مؤسسة الرسالة، بیروت، ۱۴۰۳.

۱۲- ترمذی، الشمائل المحمدیة.

۱۳- الجوزیه، ابن القیم، زاد المعاد فی هدی خیرالعباد، مؤسسة الرسالة، بیروت، ۱۴۰۴ / ۱٩۸۴.

۱۴- زینو، محمد بن جمیل، قطوف من الشمائل المحمدیة، المدینة المنورة – القاهره. و...

«ای برادر! بهترین زمان مناجات و راز و نیاز، زمان خلوت تو با خداست، آن هم هنگامی که شب پرده‌های سیاهش را بر زمین می‌کشد، ستارگان ظاهر می‌شوند و مردم در خواب فرو می‌روند، ولی خلوت‌گزینان بیدارند و پررودگارشان را یاد می‌کنند، در آن لحظات ناتوانی خویش را ببین، پروردگارت را به بزرگی یاد کن و از ترس هیبتش گریه کن تا دلت آرام گیرد...».