۱۶- معالجه با عسل

۱- خداوند در قرآن درباره زنبور عسل می‌فرماید:

﴿يَخۡرُجُ مِنۢ بُطُونِهَا شَرَابٞ مُّخۡتَلِفٌ أَلۡوَٰنُهُۥ فِيهِ شِفَآءٞ لِّلنَّاسِۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗ لِّقَوۡمٖ يَتَفَكَّرُونَ ٦٩[النحل: ٦٩].

«از درون زنبورها عسل، مایعی بیرون می‌تراود که رنگ‌های مختلفی دارد که در این بهبودی مردمان نهفته است».

و از پیامبرص روایت شده است که فرموده است:

«الشِّفَاءُ فِي ثَلاَثَةٍ: فِي شَرْطَةِ مِحْجَمٍ، أَوْ شَرْبَةِ عَسَلٍ، أَوْ كَيَّةٍ بِنَارٍ، وَأَنَا أَنْهَى أُمَّتِي عَنِ الكَيِّ» [۱۰۶].

«در سه چیز شفاء و بهبودی یافت می‌گردد؛ در خون گرفتن با حجامت، عسل، داغ کردن با آتش، و من امتم را از داغ نمودن نهی می‌نمایم».

[۱۰۶] فتح‌الباری، ۱۰/۱۳٧، نگاه: در فوائد عسل، زادالمعاد، ۴/۵۰-۶۲.