آداب دعا و اسباب اجابت

۱- اخلاص برای خداوند.

۲- دعا با حمد و ستایش خداوند آغاز گردد سپس با درود بر پیامبرص و ختم آن با درود بر او.

۳- قاطعیت در دعا و باور یقینی به اجابت آن.

۴- اصرارورزی در دعا و عدم شتاب.

۵- حضور قلب در دعا.

۶- دعا در آسایش و سختی.

٧- تنها از خداوند درخواست کردن.

۸- پایین آوردن صدا در هنگام دعا به طوری که بین پایین بودن و بالا بودن باشد.

٩- اعتراف به گناه و طلب استغفار از آن و اعتراف به نعمت و شکرگذاری بر آن.

۱۰- عدم تکلف در آوردن کلمات موزون در دعا.

۱۱- دعا کردن با خشوع و زاری و امید و ترس.

۱۲- برگرداندن اموال و دارایی غصب شده به صاحبانش همراه با توبه.

۱۳- سه بار دعا کردن.

۱۴- رو به قبله بودن.

۱۵- بلند کردن دست‌ها در دعا.

۱۶- وضوء داشتن هنگام دعا در صورت امکان آن.

۱٧- عدم تجاوز و تعدی در دعا.

۱۸- هرگاه دعا کننده برای دیگری دعا نمود دعا را برای خود شروع نماید.

۱٩- با اسماء حسنی و صفات عالیه خداوند و یا با کردار نیکی‌که خود به آن پرداخته است و یا با دعای مرد صالح زندۀ که پیش او حضور دارد به خداوند متوسل شود.

۲۰- خوراک، نوشیدنی، و پوشش او از حلال باشد.

۲۱- به گناه و یا قطع صله رحم دعا نکند.

۲۲- امر به معروف و نهی از منکر نماید.

۲۳- دوری جستن از همۀ گناهان.

۲۴- دوری جستن از بد دعای بر خانواده، مال، فرزند و نفس خود.