وقتی به عیادت مریض می‌روم:

برایش دعا می‌کنم و می‌گویم: «أَسْأَلُ اللهَ الْعَظِيْمَ رَبَّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ أَنْ يَشْفِيَكَ».

(هفت بار)

«از خداوند بزرگ پروردگار عرش بزرگ می‌خواهم که تو را شفا دهد».

هرگاه معلول و آسیب دیده‌ای را ببینم می‌گویم:

«الْـحَمْدُ للهِ الَّذِي عَافَانِي مِمَّا ابْتَلاكَ بِهِ، وَفَضَّلَنِي عَلَى كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقَ تَفْضِيلاً».

«ستایش خداوندی را سزاست که مرا از آنچه تو را به آن مبتلا نموده عافیت بخشید و مرا بر بسیاری از آفریده‌هایش برتری داده‌است».