باب ۱۰: جواز قطع کردن یا سوزاندن درختان کفار

۱۱۴۰-حدیث: «ابْنِ عُمَرَ، قَالَ: حَرَّقَ رَسُولُ اللهِ ج نَخْلَ بَنِي النَّضِيرِ وَقَطَعَ، وَهِيَ الْبُوَيْرَةُ، فَنَزَلَتْ: ﴿مَا قَطَعۡتُم مِّن لِّينَةٍ أَوۡ تَرَكۡتُمُوهَا قَآئِمَةً عَلَىٰٓ أُصُولِهَا فَبِإِذۡنِ ٱللَّهِ[الحشر: ۵]» [۵۲٩].

یعنی: «ابن عمرب گوید: پیغمبر ج درخت‌هاى خرماى طایفه بنى نضیر را که در (محله‌اى بنام) بویره (در نزدیکى مدینه) قرار داشت سوزاند، آیه ۵ سوره حشر نازل شد که مى‌فرماید: «هیچ شاخه‌اى از درخت خرما را قطع نمى‌کنید یا آن را بر سر جایش سالم باقى نمى‌گذارید مگر به اجازه خدا»، (وقتى که پیغمبر ج درخت‌هاى خرماى بنى‌نضیر را قطع کرد، یهودی‌ها به عنوان طعن گفتند: محمّد مى‌گوید نباید فساد و کارهاى بد را انجام دهید، در حالى که خود درخت‌هاى خرما را قطع مى‌نماید و آیه نازل شد که این کار به اجازه خدا بوده است)».

[۵۲٩] أخرجه البخاري في: ۶۴ كتاب المغازي: ۱۴ باب حديث بني النضير.