چگونگی بیعت

پس از اینکه همۀ بندهای بیعت را پذیرفتند و چند بار از طرف شخصیت‌ها مورد تأکید قرار گرفت، بیعت با مصافحه آغاز شد. جابرس پس از یادآوری حرف‌های اسعدس می‌گوید: گفتند: ای اسعد! دستت را دور کن که سوگند به خدا این بیعت را ترک نمی‌کنیم و نسبت به آن وفاداریم. [۲۴۸]

اینجا بود که اسعد میزان آمادگی قومش را برای فداشدن در این راه دانست و از آنان اطمینان حاصل کرد. اسعد، همان دعوتگر بزرگی است که با مصعب همکاری کرد و از این رو پیشاهنگ و رهبر دینی بیعت کنندگان بشمارمی رفت؛ وی، پیش از همه با رسول خدا بیعت کرد.

ابن اسحاق می‌گوید: بنو نجار مدعی هستند که اسعد بن زراره، اولین کسی بود که دست در دست رسول خدا ج گذاشت.

ابن اسحاق می‌افزاید: بنی عبدالاشهل می‌گویند: ابوالهیثم بن تیهان اولین بیعت کننده بود و کعب بن مالک می‌گوید: براء بن معرور، نخستین کسی بود که بیعت کرد. [۲۴٩]

مؤلف می‌گوید: شاید آن‌ها، صحبت‌هایی را که بین این‌ها و پیامبر رد و بدل شده، بیعت به حساب آورده‌اند و گرنه به حسب ظاهر گویا اسعد بن زرارهس پیش از همه بیعت کرده است. (و الله اعلم).

از آن پس بیعت عمومی آغاز شد. جابرس می‌گوید: یک نفر یک نفر بلند شدیم و آن حضرت ج با ما بیعت کرد و در مقابل، به ما وعده بهشت را داد. [۲۵۰]

اما بیعت آن دو زنی که در عقبه حضور داشتند، شفاهی و بدون مصافحه بود. رسول خدا ج هرگز با هیچ زن بیگانه‌ای مصافحه نکرده است. [۲۵۱]

[۲۴۸] مرجع سابق [۲۴٩] نگا: ابن هشام (۱/۴۴٧). [۲۵۰] مسند امام احمد. [۲۵۱] نگا: صحیح مسلم، باب:کیفیة بیعة النساء» (۲/۱۳۱).