علیس بعد از پیامبرص

وقتی که ابوبکرس به خلافت رسید و علیس اجماع صحابه را نسبت به جانشینی او دید، و بعد از اینکه معتقد بود که خود برای خلافت ذی حق‌تر است، با رضایت و طیب خاطر با ابوبکرس بیعت نمود. و تا ابوبکرس زنده بود بهترین یار و وزیر او بود، و با اخلاص و صداقت در اداره‌ی دولت اسلامی و رسیدگی امور با او همکاری می‌نمود.

در دوران خلافت عمرس نیز چنین بود، برای او وزیری صادق بود و این رابطه‌ی دوستی تا آنجا بود که دخترش ام کلثوم را به عقد وی در آورد [۶].

و در بسیاری از موارد که عمرس از مدینه خارج می‌شد علیس را جانشین خود می‌کرد، به اینگونه وی از رجال بزرگ دولت بود از زمره‌ی آنان که در مواقع سختی تکیه گاه و جایگاه امیدند، فاروقس او را جزو شورای شش نفری قرار داد تا از میان خود خلیفه‌ی بعد از او را برگزینند. و چون عثمانس انتخاب شد علیس نیز همراه جمهور صحابه با وی بیعت کرد و از خیرخواهی و همکاری و مساعدت دریغ نورزید، و هنگامی که آن فتنه شکل گرفت مشاور و مدافع عثمانس بود و چون شورشیان بر در خانه‌ی عثمانس تجمع کردند و راه خانه‌اش را مسدود کردند، علی، حسن و حسینش را برای دفاع از خانه‌ی وی فرستاد تا بالاخره قضای الهی بوقوع پیوست.

[۶] شیخ مفید گوید: فرزندان امیر المؤمنین از دختر و پسر بیست و شش فرزندند: حسن و حسین و زینب کبری و زینب صغری که کنیه‌ی او ام کلثوم است، مادر اینان فاطمه‌ی بتول است. ام کلثوم پس از سال هشتم هجری متولد و سال هفدهم [شش سال پس از فوت فاطمه ب با عمر بن خطاب ازدواج کرد. نگاه: زندگانی فاطمه‌ی زهراء - دکتر سید جعفر شهیدی ص ۲۶۳. همچنین عالم شیعه شیخ هادی کاشف الغطاء در کتاب مستدرک نهج البلاغه، نامه‌ی علیس را نقل کرده است، در قسمتی از آن حضرت علیس را چنین گوید: .... پس با ابوبکر از راه خیرخواهی مصاحبت کردم و در آنچه خدا را فرمان می‌برد با کوشش تمام او را اطاعت نمودم، آنگاه چون به حال احتضار در آمد، ولایت و حکومت را به عمر سپرد و ما بیعت کردیم و اطاعت نمودیم و خیرخواهی نشان دادیم ... نگاه: مشعل اتحاد ص ۲۱ – به کوشش استاد محمد رضا حکیمی و دکتر عبدالکریم بی‌آزار شیرازی که هر دو از محققین شیعه هستند. و علامه سید عبدالحسین شرف الدین عالم بزرگ شیعه در کتاب «اجوبه مسائل موسی جارالله» می‌نویسد: اما نماز علی پشت سر ابوبکر و عمر از راه تقیه نبوده چون امام منزه و دور است از اینکه عبادت خود را به طور تقیه انجام دهد. ر. ک.: مشعل اتحاد ص ۲۶ – مترجم.