(۳۷) آداب مسواك زدن

بعد از مسواک‌زدن، مسواك(سواک) خود را بشوید تا پاک شود. در حدیث عایشه ل آمده است كه: «پیامبر ص سواک زد و بعد آن را به من داد تا بشویم و من آن را شسته و سواک زدم، و بعد آن را شستم و به پیامبر ص برگرداندم» [۴۶۰].

در مورد جایزبودن مسواک‌زدن با انگشتان هنگام عدم وجود، میان عالمان اختلاف است ولی قول راجع این است كه سنت نیست.

از جمله ارشادات پیامبر ص این است كه پیامبر ص هرگاه از خواب بیدار می‌شود. مسواک می‌زد.

سنت است كه هنگام هر نمازی دندانها را مسواک زد.

از عائشه ل روایت شده است که گفت: عبدالرحمن بن ابی بکر صدیق ب خدمت پیامبر خدا (در هنگام مرض وفات رسول الله ص) داخل شد و رسول خدا بر سینه من تکیه داشت و مسواک تازه‌ای در دست عبدالرحمن بود, چشم پیامبر ص بطرف مسواک بود (طوریکه آنرا می‌خواست), مسواک را از عبدالرحمن گرفتم و آن را با دندان‌های خویش نرم و آماده ساختم و پس از آن به پیامبر دادم, با آن مسواک زد, هیچگاه ندیده بودم که رسول خدا از آنروز بهتر مسواک بزند, و چون از مسواک زدن فارغ شد دست خویش (و یا انگشت خویش) را بالا برده و فرمود: فی الرفیق الأعلی یعنی رفیق اعلی را انتخاب کردم و این جمله را سه بار تکرار نمود تا اینکه وفات کرد, و عائشه ل (به طور افتخار می‌گفت): پیامبر خدا در آغوش من وفات کردند.

[۴۶۰] به روایت ابوداود (۴۲) و آلبانی آن را حسن دانسته است.