صفحه نخست حدیث و سنت ترجمه فارسی ریاض الصالحین ۱۸۲- باب استحباب خوش صدایی به قرآن و درخواست تلاوت...

۱۸۲- باب استحباب خوش صدایی به قرآن و درخواست تلاوت از شخص خوش صدا و گوش دادن به آن

۱۰۰۴- «عَنْ أبي هُرَيْرَةَ س قال: سمِعتُ رسولَ اللهِ ج يقول: «مَا أَذِنَ اللهُ لِشَيْءٍ مَا أَذِنَ لِنَبِيٍّ حَسَنِ الصَّوْتِ يَتَغَنَّى بِالْقُرْآنِ يَجْهَرُ بِهِ»» متفقٌ علیه.

۱۰۰۴- «از ابو هریره س روایت است که گفت:

از رسول الله ج شنیدم که می‌فرمود: خداوند به هیچ چیزی اجازه نداده، مانند اجازه‌اش برای پیامبری خوش صدا که خوش صدایی کند به قرآن و آن را به صدای بلند بخواند».

ش: و مراد از اجازه، شنیدن است و آن اشاره است به رضای پروردگار و قبولش.

۱۰۰۵- «وعن أبي موسى الأشْعَرِيِّ س أنَّ رسولَ اللهِ ج قالَ له: «لَقَدْ أُوتِيتُ مِزْمَارَاً مِنْ مَزَامِيرِ آلِ دَاوُد»» متفقٌ علیه.

وفي روايةٍ لـمسلم:«أنَّ رسولَ اللهِ ج قالَ له: لَوْ رَأَيْتَنِي وَأَنَا أَسْتَمِعُ لِقِرَاءَتِكَ البارحَةَ».

۱۰۰۵- «از ابو موسی اشعری س روایت است که:

رسول الله ج برایم فرمود: برای تو نایی از نایهای آل داود داده شده است.

و در روایتی از مسلم آمده که: رسول الله ج به او فرمود: اگر دیشب مرا می‌دیدی در حالیکه به قرائتت گوش می‌دادم؟!»

ش: مزمار نای را گویند، صدای خوب و شیرینی هنگ و نغمه‌اش را به صدای نای تشبیه نموده است.

۱۰۰۶- «وعَنِ الْبَرَاءِ بنِ عَازِبٍ ب قال: سَمِعْتُ النَّبِيَّ ج قَرَأَ في العِشَاءِ بِالتِينِ والزَّيْتُون، فَمَا سَمِعْتُ أَحَدَاً أَحْسَنَ صَوْتَاً مِنْه». متفقٌ علیه.

۱۰۰۶- «از براء بن عازب س روایت شده که گفت:

شنیدم که پیامبر ج در نماز خفتن و التین و الزیتون را خواندند و هیچکس را خوش صدا‌تر از ایشان ندیدم».

۱۰۰۷- «وَعَنْ أَبِي لُبَابَة بَشِير بنِ عَبْدِ المُنْذِرِ س، أنَّ النَّبِيَّ ج قَال: «مَنْ لَمْ يَتَغَنَّ بِالْقُرْآنِ فَلَيْسَ مِنَّا»» رواهُ أبو داود بإسنادٍ جید.

۱۰۰۷- «از ابو لبابه بشیر بن عبد المنذر س روایت است که:

پیامبر ج فرمود: کسیکه به قرآن خوش آوازی نکند، از ما نیست».

۱۰۰۸- «وَعَنْ ابْنِ مَسْعُودٍ س قال: قَالَ لي النَّبِيُّ ج: «اقْرَأْ عَلَيَّ الْقُرْآنَ»، فَقُلْت: يَا رَسُولَ الله، أَقْرَأُ عَلَيْكَ وَعَلْكَ أُنْزِل؟! قَال: «إِنِّي أُحِبُّ أَنْ أَسْمَعَهُ مِنْ غَيْرِي»" فَقَرَأْتُ عَلَيْهِ سُورَةَ النِّسَاءِ حَتَّى جِئْتُ إلى هذهِ الآيَة: ﴿فَكَيۡفَ إِذَا جِئۡنَا مِن كُلِّ أُمَّةِۢ بِشَهِيدٖ وَجِئۡنَا بِكَ عَلَىٰ هَٰٓؤُلَآءِ شَهِيدٗا ٤١ قالَ: «حَسْبُكَ الآنَ» فالْتَفَتُّ إِلَيْه، فَإِذَا عَيْنَاهُ تَذْرِفَان». متفقٌ علیه.

۱۰۰۸- «از ابن مسعود س روایت شده که گفت:

رسول الله ج برایم فرمود: قرآن را بر من بخوان!

گفتم: یا رسول الله ج آیا من بر شما بخوانم در حالیکه بر شما فرو فرستاده شده است؟

فرمود: دوست می‌دارم که آن را از غیرم بشنوم و من بر ایشان سورهء نساء را خواندم تا اینکه به این آیه رسیدم: ﴿فَكَيۡفَ إِذَا جِئۡنَا مِن كُلِّ أُمَّةِۢ بِشَهِيدٖ وَجِئۡنَا بِكَ عَلَىٰ هَٰٓؤُلَآءِ شَهِيدٗا ٤١ فرمود: حالا بس است و من بسوی‌شان نگریسته دیدم که چشمان‌شان اشکبار است».

ش: گریستن آنحضرت ج از روی شفقت بر امتش بوده، زیرا او شاهد حق است و امتش از گناه خالی نیستند.