کرامت

قبیلة بنی‌بکر با منذر بن سارا از درِ صلح و آشتی درآمده قصد تاخت و تاراج مسلمانان بحرین و قبیلة عبدالقیس کردند. حضرت ابوبکر به سرکردگی علاء حضرمی سپاهی گسیل داشت که در میان راه دچار کمبود آب شدند و از تشنگی حالت سپاه مسلمین دگرگون شد. حضرت علاء حضرمی دست دعا به درگاه ایزد منان دراز نمود که فوراً مؤثر واقع شد. اسب طبق عادت، سُم‌های خود را بر زمین کوفت و در زیر نعل او چشمة زلالی نمودار شد که به نام «ماء الفرس» مشهور گشت. و از آن جمله یکی این که علاء حضرمی بعد از فراغت فتح بحرین به سمت دارین روانه شدند و در آنجا اجتماع بزرگی از دشمن مستقر بود. در وسط راه دریایی حایل گشت که جهت عبور از آن احتیاج به کشتی بود، امّا نزد مساکین مسلمانان کشتی از کجا میسر بود لذا به دستور علاء حضرمی همة قشون، اسب‌هایشان را به دریا راندند و بعضی قاطر و شترهایشان را به دریا زدند و کلمات دعا بر زبانشان جاری بود که در نتیجه از دریا عبور نمودند در حالی که کشتی‌ها این مسافت را در شبانه‌روزی طی می‌کردند! با دیدن کرامت‌ها کفّار مات و مبهوت گشتند تا جایی که راهب بزرگ عیسوی نیز مسلمان شد.