فضيلت نماز جماعت:

نماز جماعت فضیلت‌هاى بسیار زیادى دارد.

عبدالله بن عمرب روایت مى‌کند که رسول اللهص فرمودند: «صلاة الجماعة أفضل من صلاة الفرد بسبع وعشرين درجة» [۴۴].

«نماز جماعت بر نماز فرد و تنهائى به بیست و هفت درجه فضیلت و برترى دارد».

پس چه بهتر از اینکه إنسان مؤمن همیشه با جماعت، و در مسجد نماز بخواند تا این فضیلت را کسب نماید.

إنسان هر گامى که براى رفتن به مسجد بر مى‌دارد خداوند براى او أجر و پاداش مى‌نویسد.

أبوهریرهس روایت مى‌کند که رسول اللهص فرمودند: «صَلاةُ الرَّجُلِ فِي جَمَاعَةٍ تُضَعَّفُ عَلَى صَلاتِهِ فِي بَيْتِهِ وَفِي سُوقِهِ خَمْساً وَعِشْرِينَ ضِعْفاً, وَذَلِكَ: أَنَّهُ إذَا تَوَضَّأَ, فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ. ثُمَّ خَرَجَ إلَى الْمَسْجِدِ لا يُخْرِجُهُ إلا الصَّلاةُ لَمْ يَخْطُ خَطْوَةً إلا رُفِعَتْ لَهُ بِهَا دَرَجَةٌ, وَحُطَّ عَنْهُ خَطِيئَةٌ. فَإِذَا صَلَّى لَمْ تَزَلْ الْمَلائِكَةُ تُصَلِّي عَلَيْهِ, مَا دَامَ فِي مُصَلاهُ: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَيْهِ, اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَهُ, اللَّهُمَّ ارْحَمْهُ, وَلا يَزَالُ فِي صَلاةٍ مَا انْتَظَرَ الصَّلاةَ» [۴۵].

«نماز فرد در جماعت بیست و پنج برابر نماز در خانه و بازار به أجر و پاداش او از إضافه مى‌شود، زیرا اگر بطور کامل وضوء گرفت سپس بسوى مسجد خارج شد، و خروج او فقط براى أداى نماز در مسجد بود، هر گامى که بر مى‌دارد به أجر و پاداش و ثواب او یک درجه إضافه، و از گناه او یک سیئه کاسته مى‌شود، و وقتى نماز را خواند همچنان فرشتگان بر او درود مى‌فرستند تا وقتى در جاى نمازش مى‌باشد، اگر وضوى خود را باطل نکند، و فرشتگان مى‌گویند: بار إلهى بر او درود بفرست، بار إلهى او را رحمت کن، و او در حالت نماز است تا هنگامى که منتظر نماز بعدى است».

وقتى إنسان در جماعت نماز مى‌خواند از ریاکارى و نفاق و دو روئى إیمن و پاک خواهد بود.

از عبدالله بن مسعودس روایت است که مى‌گوید: «مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَلْقَى اللَّهَ غَدًا مُسْلِمًا، فَلْيُحَافِظْ عَلَى هَؤُلاَءِ الصَّلَوَاتِ، حَيْثُ يُنَادَى بِهِنَّ، فَإِنَّ اللَّهَ شَرَعَ لِنَبِيِّكُمْص سُنَنَ الْهُدَى، وَإِنَّهُنَّ مِنْ سُنَنِ الْهُدَى، وَلَوْ أَنَّكُمْ صَلَّيْتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ، كَمَا يُصَلِّي هَذَا الْمُصَلِّي فِي بَيْتِهِ، لَتَرَكْتُمْ سُنَّةَ نَبِيِّكُمْ، وَلَوْ تَرَكْتُمْ سُنَّةَ نَبِيِّكُمْ لَضَلَلْتُمْ، وَمَا مِنْ رَجُلٍ يَتَطَهَّرُ فَيُحْسِنُ الطَّهُورَ، ثُمَّ يَعْمِدُ إِلَى مَسْجِدٍ مِنْ هَذِهِ الْمَسَاجِدِ، إِلَّا كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ خَطْوَةٍ يَخْطُوهَا حَسَنَةً، وَيَرْفَعُهُ بِهَا دَرَجَةً، وَيَحُطُّ عَنْهُ بِهَا سَيِّئَةً، وَلَقَدْ رَأَيْتُنَا وَمَا يَتَخَلَّفُ عَنْهَا، إِلاَّ مُنَافِقٌ مَعْلُومُ النِّفَاقِ، وَلَقَدْ كَانَ الرَّجُلُ يُؤْتَى بِهِ، يُهَادَى بَيْنَ رَجُلَيْنِ، حَتَّى يُقَامَ فِي الصَّفِّ» [۴۶].

«کسی که مى‌خواهد خداوند را ملاقات کند در حالی که مسلمان است، پس بر این نمازها که براى آن أذان گفته مى‌شود محافظت کند، زیرا خداوند براى پیامبر شما سنت‌هائى که مردم را به راه مستقیم هدایت کند تشریع و قانون گذارى کرده، و این نمازها جزو این سنت‌هاست، و اگر نمازها را در خانه‌هایتان خواندید، همچنانکه این متخلف از نماز در خانه‌اش مى‌خواند، سنت پیامبرتان را ترک کرده اید، و اگر سنت پیامبرتان را ترک کنید گمراه خواهید شد، و مردى که وضوء را بطور کامل گرفته سپس به طرف مسجدى از این مساجد بحرکت آید، خداوند براى هر گامى که بر مى‌دارد یک نیکى نوشته، و درجه اى او ثواب و أجر به او إضافه کرده، و گناهى از گناهان او کاسته مى‌کند، و در زمان پیامبرص هیچکس از نماز جماعت تخلف نمى‌کرد مگر منافقى که نفاق او ظاهر و آشکار بود، و در آن زمان دو طرف مرد مریض را مى‌گرفتند تا او را در صف نماز قرار دهند و با جماعت نماز بخواند».

از أبى هریـرهس روایت است که رسول اللهص فرمودند: «مَنْ غَدَا إِلَى الْمَسْجِدِ أَوْ رَاحَ أَعَدَّ اللَّهُ لَهُ فِى الْجَنَّةِ نُزُلاً كُلَّمَا غَدَا أَوْ رَاحَ» [۴٧].

«کسی که صبح و شام بـراى نماز جماعت به طرف مسجد مى‌رود، هر اندازه به مسجد رود خداوند براى او در بهشت مهمانى فراهم مى‌کند».

از بریدةس روایت است که رسول اللهص فرمودند: «بَشِّرِ الْمَشَّائِينَ فِى الظُّلَمِ إِلَى الْمَسَاجِدِ بِالنُّورِ التَّامِّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ» [۴۸].

«به کسانى که در تاریکى شب‌ها به مساجد مى‌روند بشارت بده که در قیامت از نورى کامل برخوردار خواهند شد».

[۴۴] متفق علیه. [۴۵] متفق علیه. [۴۶] رواه أحمد ۱/۴۱۵، ۴۱٩، ومسلم کتاب حدیث ۲۵۶ (۶۵۴) ۱/۴۵۳، وأبو داود، صحيح سنن أبي داود حدیث ۵۵۰، ۱/۱۶۳ ـ ۱۶۴، وصحيح سنن النسائي حدیث ۸۴۸، ۱/۲۸۱. [۴٧] متفق علیه. [۴۸] رواه أبوداود حدیث ۵۶۱، وصحيح سنن أبي داود ۱/۱۶۸، وابن ماجه ۱/۱۴۰، صحيح سنن ابن ماجه حدیث ۶۳۳، ۱/۱۳۰، الترغيب والترهيب ۱/۲۱۲، والترمذي حدیث ۲۲۳، ۱/۴۳۵.