صفحه نخست حدیث و سنت فیض الباری شرح مختصر صحیح البخاری- جلد ششم ۲۳- باب: مَا يَجُوزُ مِنَ الظَّنِّ
باب [۲۳...

۲۳- باب: مَا يَجُوزُ مِنَ الظَّنِّ
باب [۲۳]: گمان بردنی که جواز دارد

۲٠۳۶- عَنْ عَائِشَةَ، ل قَالَتْ: قَالَ النَّبِيُّ ج: «مَا أَظُنُّ فُلاَنًا وَفُلاَنًا يَعْرِفَانِ مِنْ دِينِنَا شَيْئًا» قَالَ اللَّيْثُ: «كَانَا رَجُلَيْنِ مِنَ المُنَافِقِينَ». [رواه الخاری: ۶٠۶۸].

۲٠۳۶- از عائشهل روایت است که گفت: پیامبر خدا ج فرمودند: «گمان نمی‌کنم که فلانی و فلانی از دین ما چیزی بفهمند»، و در روایت دیگری آمده است [که فرمودند]: «... از دینی که ما پیروی می‌کنم چیزی بدانند» [۱۸۶].

[۱۸۶] این دو نفری که پیامبر خدا ج دربارۀ آن‌ها چنین گفتند، از منافقین بودند، از این جهت گمان بردن در مورد آن‌ها مانعی ندارد، بلکه باید حال آن‌ها را برای مسلمانان بیان نمود، تا فریب آن‌ها را نخورند، پس گمان بردن در مورد کسی روا نیست که مسلمان بوده و در راه مستقیم شریعت روان باشد.