۱۳- باب: الجَعْدِ
باب [۱۳]: موی مجعد

۱٩٩٩- عَنْ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ س كانَ شَعَرِ رَسُولِ اللَّهِ ج رَجِلًا لَيْسَ بِالسَّبِطِ وَلاَ الجَعْدِ، بَيْنَ أُذُنَيْهِ وَعَاتِقِهِ» [رواه البخاری: ۵٩٠۵].

۱٩٩٩- از انسس روایت است که گفت: موهای پیامبر خدا ج شانه زده بود، نه خیلی مجعد بود و نه خیلی افتاده، و [درازی آن] بین گوش و دوش بود.

۲٠٠٠- وعَنْهُ، س قَالَ: «كَانَ النَّبِيُّ ج ضَخْمَ اليَدَيْنِ وَالقَدَمَيْنِ، حَسَنَ الوَجْهِ، لَمْ أَرَ بَعْدَهُ وَلَا قَبْلَهُ مِثْلَهُ، وَكَانَ بَسِطَ الكَفَّيْنِ» [رواه البخاری: ۵٩٠٧].

۲٠٠٠- و از انسس روایت است که گفت: دست و پای پیامبر خدا ج قوی، و روی‌شان زیبا بود، پیش از ایشان و بعد از ایشان کسی را به این زیبایی ندیده بودم، و کف‌های دست‌شان گشاده بود.