صفحه نخست حدیث و سنت فیض الباری شرح مختصر صحیح البخاری- جلد ششم ۱٩- باب: لاَ عَدْوَى
باب [۱٩]: سرایتی نیست...

۱٩- باب: لاَ عَدْوَى
باب [۱٩]: سرایتی نیست

۱٩۸۱- عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، س قالَ النَّبِيِّ ج قَالَ: «لاَ تُورِدُوا المُمْرِضَ عَلَى المُصِحِّ» [رواه البخاری: ۵٧٧۴].

۱٩۸۱- از ابو هریرهس روایت است که گفت: پیامبر خدا ج فرمودند: «شخص مریض نزد تندرست آورده نشود» [۱۴۵].

[۱۴۵] از احکام و مسائل متعلق به این حدیث آنکه: ۱)معنی حدیث نبوی شریف این است که: حیوان مریض نزد حیوان تندرست برده نشود، و یا مطلق مریض خواه انسان باشد و خواه حیوان، نزد مطلق تندرست خواه انسان باشد و خواه حیوان، برده نشود، و در هرصورت، این حدیث دلالت بر این دارد که مریض نزد تندرست برده نشود. ۲) این حدیث اشاره بر این دارد که مرض، و یا بعضی از امراض ساری است، ولی طوری که در احادیث سابقه به آن اشاره شد، باید بر این عقیده بود که سرایت به ذات خود به دون قدرت و حکمت الهی مؤثر نیست.