صفحه نخست حدیث و سنت فیض الباری شرح مختصر صحیح البخاری- جلد ششم ۱۳- باب: القِثَّاءِ بِالرُّطَبِ
باب [۱۳]: ...

۱۳- باب: القِثَّاءِ بِالرُّطَبِ
باب [۱۳]: خوردن خیار با خرمای تازه

۱٩٠۳- عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرِ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ب، قَالَ: «رَأَيْتُ النَّبِيَّ ج يَأْكُلُ الرُّطَبَ بِالقِثَّاءِ» [رواه البخاری: ۵۴۴٠].

۱٩٠۳- از عبدالله بن جعرف بن ابی طالبب [٧۱] روایت است که گفت: پیامبر خدا ج را دیدم که (رطب) را با خیار می‌خوردند [٧۲].

[٧۱] وی عبدالله بن جعفر بن ابی طالب است، در سرزمین هجرت در حبشه بدنیا آمد، از خودش روایت است که گفت: پیامبر خدا ج بر سرم دست کشیدند و گفتند: بار الها! این فرزند جعفر را جانشین پدرش بگردان، بسیار جواد و سخاوتمند بود، تا جایی که او را قطب سخاوت می‌نامیدند، یکی از امراء علیس در جنگ صفین بود، در وقت وفات نبی کریم ج ده ساله بود، و به سن نود سالگی در سال نود هجری وفات یافت، (الإصابه: ۲/۲۸٩ – ۲٩٠). [٧۲] از احکام و مسائل متعلق به این حدیث آنکه: (رطب): عبارت از خرمای تازه است، و گویند: سبب خوردن خیار با خرمای تازه این بود که خرمای تازه موجد حرارت، و خیار موجد برودت است، و این دو که باهم جمع شود، تعادل را در جسم برقرار می‌سازند.