صفحه نخست حدیث و سنت فیض الباری شرح مختصر صحیح البخاری- جلد ششم ۸- باب: النَّفْخِ فِي الشَّعِيرِ
باب [۸]: ...

۸- باب: النَّفْخِ فِي الشَّعِيرِ
باب [۸]: پف کردن در جو

۱۸٩۶- عَنْ سَهْلٍ: س هَلْ رَأَيْتُمْ فِي زَمَانِ النَّبِيِّ ج النَّقِيَّ؟ قَالَ: «لاَ» فَقُلْتُ: فَهَلْ كُنْتُمْ تَنْخُلُونَ الشَّعِيرَ؟ قَالَ: «لاَ، وَلَكِنْ كُنَّا نَنْفُخُهُ» [رواه البخاری: ۵۴۱٠].

۱۸٩۶- از سهلس روایت است که کسی از وی پرسید: آیا شما در زمان پیامبر خداج نان پاکیزه و نرم دیده بودید؟

گفت: نه.

پرسید: آرد جو را غربال می‌کردید؟

گفت: نه، بلکه [جهت رفتن سبوس و خاشاک بر آن پُف می‌زدیم [۶۵].

[۶۵] یعنی: با دهان خود پف می‌زدیم تا سبوس و خاشاک آن قدری کم شود، و این کار از آن جهت عملی بود که مقدار جوی را که از آن جهت خوراک خود استفاده می‌کردند، کم و اندک بود، و در اغلب احوال خوراک‌شان خرما بود.