سُورَةُ عَبَسَ
سورۀ عبس [۳۵۸]

۱٧٩٧- عَنْ عَائِشَةَ، عَنِ النَّبِيِّ ج قَالَ: «مَثَلُ الَّذِي يَقْرَأُ القُرْآنَ، وَهُوَ حَافِظٌ لَهُ مَعَ السَّفَرَةِ الكِرَامِ البَرَرَةِ، وَمَثَلُ الَّذِي يَقْرَأُ، وَهُوَ يَتَعَاهَدُهُ، وَهُوَ عَلَيْهِ شَدِيدٌ فَلَهُ أَجْرَانِ» [رواه البخاری: ۴٩۳٧].

۱٧٩٧- از عائشهل از پیامبر خدا ج روایت است که فرمودند:

«کسی که قرآن را حفظ نموده و تلاوت می‌کند، مانند ملائکه کرام است، و کسی که قرآن را تلاوت نموده و یاد می‌گیرد، و این کار برایش مشقت آور است، برای او دو مزد است» [۳۵٩].

[۳۵۸] از مسائل متعلق به این سورۀ آنکه: ۱) سورۀ (عبس) که به نام سورۀ (سَفَره) نیز یاد می‌شود، مکی است، حاکم از عائشهل روایت می‌کند که این سورۀ در مورد ابن ام مکتومس که شخص نابینائی بود، نازل گردید، این شخص نزد پیامبر خدا ج آمد، و می‌گفت: یا رسول الله! مرا رهنمائی کنید، و در این وقت در نزد پیامبر خدا ج چندین نفر از سرکردگان قریش وجود داشتند، و پیامبر خدا ج به این شخص نابینا اعتناء نکرده و مشغول گفتگو با آن‌ها و دعوت آن‌ها به سوی اسلام بودند، و همان بود که این آیات نازل گردید. ۲) این سورۀ دارای (۱) یک رکوع، و (۴۲) چهل ودو آیت، و (۱۳۳) یک صد وسی وسه کلمه، و (۵۵۲) پنج صد وپنجاه ودو حرف، و (۲٩۲) دو صد ونود ودو نقطه است. [۳۵٩] این دو مزدی که برای این شخص است، یکی مزد تلاوت، و دیگری مزد مشقت در تلاوت است، و البته این به آن معنی نیست که مزد این شخص از مزد کسی که قرآن را حفظ می‌کند بیشتر است، بلکه به این معنی است که مزد آن نسبت به خودش دو چند می‌شود نه نسبت به حافظ قرآن، از این جهت است که شخص اول نسبت به علو مقام خود به مرتبه ملائکه کرام صعود می‌کند.