سُورَةُ النَّازِعَاتِ
سورۀ نازعات [۳۵۶]

۱٧٩۶- عَنْ سَهْلِ بْنُ سَعْدٍ س، قَالَ: رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ ج قَالَ: بِإِصْبَعَيْهِ هَكَذَا، بِالوُسْطَى وَالَّتِي تَلِي الإِبْهَامَ «بُعِثْتُ وَالسَّاعَةُ كَهَاتَيْنِ» [رواه البخاری: ۴٩۳۶].

۱٧٩۶- از سهل بن سعدس روایت است که گفت: پیامبر خدا ج را دیدم که با دو انگشت خود، که انگشت وسطی و انگشت شهادت باشد، اشاره نموده و گفتند:

«من و قیامت، مانند این دو با یکدیگر مبعوث شدم» [۳۵٧].

[۳۵۶] از مسائل متعلق به این سورۀ آنکه: ۱) سورۀ (نازعات) مکی، است، این سورۀ بنام (ساهره) نیز یاد می‌شود، امام سخاوی/ می‌گوید: این سورۀ بعد از سورۀ (نبأ)، و پیش از سورۀ ﴿إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتۡ نازل شده است. ۲) اين سورۀ دارای (۲) دو رکوع، و (۴۶) چهل وشش آیت، و (۱۸۱) یک صد وهشتاد ویک کلمه، و (٧٩۱) هفت صد ونود یک حرف، و (۳۴٠) سه صد وچهل نقطه است. [۳۵٧] یعنی: بعثت من با قیام قیامت آن‌چنان نزدیک است که این دو انگشت با هم نزدیک می‌باشند، و مراد از نزدیکی، نظر به مدت خلقت کون است، نه نظر به مدت عمر انسان.