سُورَةُ الرَّحْمنِ
سورۀ الرحمن [۳۴۲]

[۳۴۲] از مسائل متعلق به این سورۀ آنکه: ۱) سورۀ (الرحمن) مکی است، و این اولین سوره‌ای است که قریش آن را به صدای بلند شنیدند، و کسی که آن را به صدای بلند خواند، عبدالله بن مسعودس بود، و وقتی که وی این سورۀ را در (حجر) کعبه خواند، قریش او را زدند تا رویش خون آلود شد. ۲) و این سورۀ دارای (۳) سه رکوع، و (٧۸) هفتاد وهشت آیت، و (۳۶۱) وسه صد وپنجاه ویک کلمه، و (۶۸۳) وشش صد وهشتاد وسه حرف، و (۵٧۶) پنج صد وهفتاد وشش نقطه است.