۲۸- باب: مَنَاقِبُ أَبَىَّ بْنِ كعْبٍس
باب [۲۸]: مناقب أٌبی بن کعبس

۱۵۶۸: عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ س، قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ ج لِأُبَيٍّ: «إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي أَنْ أَقْرَأَ عَلَيْكَ لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الكِتَابِ قَالَ: وَسَمَّانِي؟ قَالَ: نَعَمْ فَبَكى» [رواه البخاری: ۳۸٠٩].

۱۵۶۸- از انس بن مالکس روایت است که گفت: پیامبر خدا ج برای اُبیس گفتند: «خداوند متعال مرا امر کرده است که سورۀ ﴿لَمۡ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ را بر تو بخوانم. [أبیس] گفت: [خداوند متعال] مرا نام گرفت؟

فرمودند: «بلی»، و [أبیس] به گریه افتاد [۵۳].

[۵۳] از احکام و مسائل متعلق به این حدیث آنکه: ۱) سبب استفسار أبی بن کعب آن بود که وی خود را کمتر از این می‌دانست که نامش در ملأ أعلی ذکر گردد، و به طور طبیعی اگر برای انسان چیزی داده شود که خیلی بیشتر از توقعش باشد، در قبول آن متردد گردیده و از دهنده استفسار می‌کند که آيا این را برای من دادی؟ ۲) سبب قراءت سورۀ ﴿لَمۡ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ از طرف پیامبر خدا ج بر أبی بن کعبس آن بود که این سوره با وجود و جازت خود مشتمل بر اصول عقیده که عبارت از توحید، رسالت، ارسال رسل، کتب منزله بر انبیای گذشته، بهشت و دوزخ و غیره مسائل است، می‌باشد.