صفحه نخست حدیث و سنت فیض الباری شرح مختصر صحیح البخاری- جلد سوم ۲٧- باب: مَتَى یَحِلُّ فَطْرُ الصَّائِمِ
ب...

۲٧- باب: مَتَى یَحِلُّ فَطْرُ الصَّائِمِ
باب [۲٧]: افطار برای شخص روزه‌دار چه وقت روا می‌شود؟

٩۵۱- حَدیث ابن أَبِي أَوفَی وَقَولُ النَّبِيِّ ج «انْزِلْ فَاجْدَحْ لَنَا» تَقَدَّمَ قریبًا، وَقَالَ فِي هذِهِ الرِّوایَة: «إِذَا رَأَيْتُمُ اللَّيْلَ أَقْبَلَ مِنْ هَا هُنَا، فَقَدْ أَفْطَرَ الصَّائِمُ» وَأَشَارَ بِإِصْبَعِهِ قِبَلَ المَشْرِقِ [رواه البخاری: ۱٩۵۶].

٩۵۱- حدیث ابن ابی أَوفَی و فرمودۀ پیامبر خدا ج که برایش گفتند: «برایم (مخلوط) تهیه کن» قبلا گذشت.

و در این روایت می‌فرمایند: «وقتی دیدید که شب از این طرف نمایان گردید، وقت افطار روزه‌دار داخل شده است»، و با انگشت خود به طرف مشرق اشاره کردند [۳٠۳].

[۳٠۳] از احکام و مسائل متعلق به این حدیث آنکه: طوری که قبلا یاد آور شدیم کسی که مامور به تهیۀ مخلوط شده بود، بلالس بود، و این حدیث نیز دلالت براین دارد که عجله کردن در افطار مستحب است، و حدیث آتی براین موضوع صراحت کامل دارد.