صفحه نخست حدیث و سنت فیض الباری شرح مختصر صحیح البخاری- جلد سوم ۱۳- باب: الرُّکُوبِ وَالارْتِدَافِ فِي الحَجِّ

۱۳- باب: الرُّکُوبِ وَالارْتِدَافِ فِي الحَجِّ
باب [۱۳]: سوار شدن، و باهم سوارشدن بر یک مرکب در حج

٧۸۳- عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ب: أَنَّ أُسَامَةَ س كَانَ رِدْفَ النَّبِيِّ ج مِنْ عَرَفَةَ إِلَى المُزْدَلِفَةِ، ثُمَّ أَرْدَفَ الفَضْلَ مِنَ المزْدَلِفَةِ إِلَى مِنًى، قَالَ: فَكِلاَهُمَا قَالَ: «لَمْ يَزَلِ النَّبِيُّ ج يُلَبِّي حَتَّى رَمَى جَمْرَةَ العَقَبَةِ» [رواه البخاری: ۱۵۴۴].

٧۸۳- از ابن عباسب روایت است که اسامهس از عرفات تا مزدلفه، پشت سر (تَرک) پیامبر خدا ج سوار بود، بعد از آن مزدلفه تا منی فضل [ابن عباس] را پشت سر خود سوار کردند، هرودی آن‌ها گفتند که پیامبر خدا ج تا هنگام زدن جمرۀ عقبه تلبیه می‌گفتند [۱٠۱].

[۱٠۱] از احکام و مسائل متعلق به این حدیث آنکه: ۱) تلبیه گفتن در حج، تا هنگام زدن جمرۀ عقبه ادامه می‌یابد، و این چیز مذهب جمهور فقهاء است. ۲) از اینکه پیامبر خدا ج سواره حج نمودند، عدۀ از علماء می‌گویند که حج سواره از حج پیاده بهتر است، زیرا پیامبر خدا ج همیشه عمل افضل را انجام می‌دادند، گرچه که قبلاً یاد آور شدیم، برای حج پیاده نیز فضائل بسیاری است.