صفحه نخست حدیث و سنت فیض الباری شرح مختصر صحیح البخاری- جلد دوم ۱۸- باب: لَيْسَ مِنَّا مَنْ ضَرَب الخُدُودَ
...

۱۸- باب: لَيْسَ مِنَّا مَنْ ضَرَب الخُدُودَ
باب [۱۸]: کسی که بر رویش بزند از ما نیست

۶۵٧- عَنْ عَبْدِ اللَّهِ س، قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ ج: «لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَطَمَ الخُدُودَ، وَشَقَّ الجُيُوبَ، وَدَعَا بِدَعْوَى الجَاهِلِيَّةِ» [رواه البخاری: ۱۲٩۴].

۶۵٧- از عبدالله [بن مسعود]س روایت است که گفت: پیامبر خدا ج فرمودند:

«کسی که [به سبب مصیبتی که به وی رسیده است] به رویش بزند، و گریبانش را پاره کند، و [مرده را] به خطاب‌های اهل جاهلیت خطاب نماید، [مثلاً بگوید: ای فرزند رشید من، ای نو جوان من، و امثال این‌ها] از ما نیست» [۴۲٠].

[۴۲٠] یعنی: پیرو سنت و هدایت ما نیست، نه اینکه معنایش این باشد که در دین و آئین ما نیست، زیرا در نزد اهل سنت و جماعت به سبب ارتکاب گناه کسی کافر نمی‌شود.