صفحه نخست حدیث و سنت فیض الباری شرح مختصر صحیح البخاری- جلد دوم ۱۵- باب: المُؤَذِّنِ الْوَاحِدِ يَوْمَ الجُمُعَةِ<...

۱۵- باب: المُؤَذِّنِ الْوَاحِدِ يَوْمَ الجُمُعَةِ
باب [۱۵]: اذان دادن یک مؤذن در روز جمعه

۵۱٠- وَعنْهُ س، في رواية قَالَ: وَلَمْ يَكُنْ لِلنَّبِيِّ ج مُؤَذِّنٌ غَيْرَ وَاحِدٍ، وَكَانَ التَّأْذِينُ يَوْمَ الجُمُعَةِ حِينَ يَجْلِسُ الإِمَامُ» يَعْنِي عَلَى المِنْبَرِ [رواه البخاری: ٩۱۳].

۵۱٠- و از سائب بن یزدس در روایت دیگری آمده است که گفت: برای پیامبر خداج جز یک مؤذن، مؤذن دیگری نبود، و اذان در روز جمعه هنگامی بود که امام بر روی منبر می‌نشست [۲۴۱].

[۲۴۱] از احکام و مسائل متعلق به این حدیث آنکه: مراد از قول راوی که (برای پامبر خدا ج یک مؤذن بود) این است که: برای پیامبر خدا ج یک مؤذن اذان می‌داد نه بیشتر از آن، ورنه پیامبر خدا ج سه مؤذن داشتند (بلال) (ابن‌ام مکتوم) و (سعد قرظی)ش.