صفحه نخست حدیث و سنت فیض الباری شرح مختصر صحیح البخاری- جلد اول ۲۵- باب: المَاءِ الَّذِي يُغْسَلُ بِهِ شَعَرُ الإِ...

۲۵- باب: المَاءِ الَّذِي يُغْسَلُ بِهِ شَعَرُ الإِنْسَانِ
باب [۲۵]: حکم آبی که موی انسان به آن شسته شود

۱۳۵- وعَنْه س: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ج «لَمَّا حَلَقَ رَأْسَهُ كَانَ أَبُو طَلْحَةَ أَوَّلَ مَنْ أَخَذَ مِنْ شَعَرِهِ» [رواه البخاری: ۱٧۱].

۱۳۵- و از انس بن مالکس روایت است که [گفت]: چون پیامبر خدا ج سرخود را تراشیدند، (ابوطلحه) اولین کسی بود که از موی پیامبر خدا ج برای خود برداشت [۲۵۴].

[۲۵۴] از احکام و مسائل متعلق به این حدیث آنکه: ۱) موی انسان پاک است. ۲) از این معلوم می‌شود که دیگر صحابه‌ها نیز برای خود از موی سر آن حضرت ج برداشته بودند، ولی (ابوطلحه) از دیگران در این کار سبقت جسته بود. ۳) این حدیث دلالت بر جواز تبرک جستن به موی نبی کریم ج دارد. ۴) طوری که در احادیث دیگری آمده است، این واقعه در حجة الوداع صورت گرفته بود، و کسی که سر نبی کریم ج تراشیده بود، معمر بن عبداللهس بود.