۲۰۰- باب: سنت عصر

۱۱۲۶- عن علي بن أبي طالبس قال: كَانَ النَّبِيُّج يُصَلِّي قَبْلَ العَصْرِ أرْبَعَ رَكَعَاتٍ، يَفْصِلُ بَيْنَهُنَّ بِالتَّسْلِيمِ عَلَى المَلائِكَةِ المُقَرَّبِينَ، وَمَنْ تَبِعَهُمْ مِنَ المُسْلِمِينَ وَالمُؤْمِنِينَ. [ترمذی، این حدیث را روایت کرده و گفته است: حسن می‌باشد.] [صحیح ابن ماجه، از آلبانی/ ش: ۹۵۲.]

ترجمه: علی بن ابی‌طالبس می‌گوید: پیامبرج پیش از نماز عصر چهار رکعت می‌گزارد و پس از هر دو رکعت، با درود بر فرشتگان مقرّب و مسلمانان و مؤمنانی که (در توحید) پیرو فرشتگان هستند، سلام می‌داد.

۱۱۲۷- وعن ابن عمرب عَنِ النَّبِيِّج قَالَ: «رَحِمَ الله امْرءاً صَلَّى قَبْلَ العَصْرِ أرْبَعاً». [روایت ابوداود و ترمذي؛ ترمذی گوید: حديثی حسن است.] [صحیح الجامع، ش: ۳۴۹۳؛ صحیح أبی داود، ش: ۱۱۵۴ و صحیح الترغیب، ش: ۵۸۶ از آلبانی رحمه‌الله.]

ترجمه: ابن‌عمرب می‌گوید: پیامبرج فرمود: «الله کسی را که پیش از عصر چهار رکعت نماز بگزارد، مورد رحمت خویش قرار دهد».

۱۱۲۸- وعن علي بن أبي طالبٍس أنَّ النَّبِيَّج كَانَ يُصَلِّي قَبلَ العَصْرِ رَكْعَتَيْنِ. [روایت ابوداود با اِسناد صحيح] [ضعیف است؛ ر.ک: ضعیف الجامع، ش: ۴۵۶۸؛ و ضعیف أبی داود، از آلبانی/ ش: ۲۳۵. آلبانی/ گوید: با لفظ «رَكْعَتَيْنِ» شاذ است و محفوظ، لفظِ «أرْبَعَ رَكَعَاتٍ» می‌باشد.]

ترجمه: علی بن ابی‌طالبس می‌گوید: پیامبرج پیش از نماز عصر، دو رکعت نماز می‌گزارد.

***