باب ۱٩: رعایت میانه‌روى در موعظه کردن

۱٧٩۶ ـ حدیث: «عَبْدِ اللهِ بْنِ مَسْعُودٍ كَانَ يُذَكِّرُ النَّاسَ فِي كُلِّ خَمِيسٍ، فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ: يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمنِ لَوَدِدْتُ أَنَّكَ ذَكَّرْتَنَا كُلَّ يَوْمٍ قَالَ: أَمَا إِنَّهُ يَمْنَعُنِي مِنْ ذلِكَ أَنِّي أَكْرَهُ أَنْ أُمِلَّكُمْ وَإِنِّي أَتَخَوَّلُكُمْ بِالْمَوْعِظَةِ، كَمَا كَانَ النَّبِيُّ ج يَتَخَوَّلُنَا بِهَا، مَخَافَة السَّآمَةِ عَلَيْنَا» [۵۳۱].

یعنی: «عبدالله بن مسعودس روزهاى پنجشنبه براى مردم موعظه مى‌کرد، یک نفر به او گفت: اى ابو عبدالرحمن! به راستى دلم مى‌خواهد هر روز براى ما موعظه کنى، ابن مسعودس گفت: براى این هر روز موعظه نمى‌کنم، چون دوست ندارم شما را خسته کنم، من طورى براى شما موعظه مى‌کنم که پیغمبر ج براى ما موعظه مى‌کرد (هفته‌اى یک روز) چون مى‌ترسید که قلب ما خسته شود، (و به موعظه او توجّه نکنیم)».

وصلّى الله على سيِّدنا محمّد وعلى آله وأصحابه وأتباعه أجمعين

[۵۳۱] أخرجه البخاري في: ۳ كتاب العلم: ۱۲ باب من جعل لأهل العلم أيّامآ معلومة.