باب ۱۸: بیشتر عمل کردن و کوشش نمودن در عبادت

۱٧٩۵ ـ حدیث: «الْمُغِيرَةِس قَالَ: إِنْ كَانَ النَّبِيُّ ج لَيَقُومُ لِيُصَلِّيَ حَتَّى تَرِمُ قَدَمَاهُ، أَوْ سَاقَاهُ فَيُقَالُ لَهُ فَيَقُولُ: أَفَلاَ أَكُونُ عَبْدًا شَكُورًا» [۵۳۰].

یعنی: «مغیرهس گوید: همانا پیغمبر ج به اندازه‌اى براى خواندن نماز بر روى پاهایش مى‌ایستاد تا اینکه پاها یا ساق‌هایش ورم مى‌کرد، به پیغمبر ج مى‌گفتند: چرا این قدر نماز مى‌خوانى؟ مى‌فرمود: مگر نباید در مقابل نعمت‌هاى الهى و بخشش و مرحمتش بنده شکرگزار و حق‌شناسى باشم».

[۵۳۰] أخرجه البخاري في: ۱٩ كتاب التهجّد: ۶ باب قيام النّبيّ حتّى ترم قدماه.