صفحه نخست حدیث و سنت ترجمه فارسی اللؤلؤ والمرجان فیما اتفق علیه الشیخان - جلد سوم باب ٧: درباره این آیه که مى‌فرماید: (نیکى‌ها بدى‌ه...

باب ٧: درباره این آیه که مى‌فرماید: (نیکى‌ها بدى‌ها را از بین مى‌برد)

۱٧۵۸ ـ حدیث: « ابْنِ مَسْعُودٍس أَنَّ رَجُلاً أَصَابَ مِنَ امْرَأَةٍ قُبْلَةً فَأَتَى النَّبِيَّ ج، فَأَخْبَرَهُ فَأَنْزَلَ اللهُ: ﴿وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ طَرَفَيِ ٱلنَّهَارِ وَزُلَفٗا مِّنَ ٱلَّيۡلِۚ إِنَّ ٱلۡحَسَنَٰتِ يُذۡهِبۡنَ ٱلسَّيِّ‍َٔاتِۚ[هود: ۱۱۴] فَقَالَ الرَّجُلُ: يَا رَسُولَ اللهِ أَلِي هذَا قَالَ: لِجَمِيعِ أُمَّتِي كُلِّهِمْ» [۴٩۰].

یعنی: «ابن مسعودس گوید: یک مرد زن بیگانه‌اى را بوسیده بود، به نزد پیغمبر ج آمد و جریان را به او خبر داد، خداوند آیه ۱۱۴ سوره هود را نازل نمود که مى‌فرماید: (نماز را در دو طرف روز (صبح و ظهر و عصر) و ساعتى از شب (مغرب و عشاء) به پا دارید، همانا نیکى‌ها، بدى‌ها را از بین مى‌برد)، آن مرد گفت: اى رسول خدا! آیا این تنها براى من است؟ پیغمبر ج گفت: خیر، براى امّت من مى‌باشد، هر یک از امّت پیغمبر ج از این فضیلت و رحم برخوردار مى‌باشند که گناهانشان به وسیله اعمال صالحشان از بین مى‌رود».

۱٧۵٩ ـ حدیث: «أَنَسِ بْنِ مَالِكٍس قَالَ: كُنْتُ عِنْدَ النَّبِيِّ ج، فَجَاءَهُ رَجُلٌ، فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ إِنِّي أَصَبْتُ حَدًّا، فَأَقِمْهُ عَلَيَّ قَالَ: وَلَمْ يَسْأَلْهُ عَنْهُ قَالَ: وَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ، فَصَلَّى مَعَ النَّبِيِّ ج فَلَمَّا قَضى النَّبِيُّ ج الصَّلاَةَ، قَامَ إِلَيْهِ الرَّجُلُ فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ إِنِّي أَصَبْتُ حَدًّا، فَأَقِمْ فِيَّ كِتَابَ اللهِ قَالَ: أَلَيْسَ قَدْ صَلَّيْتَ مَعَنَا قَالَ: نعمْ قَالَ: فَإِنَّ اللهَ قَدْ غَفَرَ لَكَ ذَنْبَكَ (أَوْ قَالَ) حَدَّكَ» [۴٩۱].

یعنی: «انس بن مالکس گوید: نزد پیغمبر ج بودم، یک نفر آمد، گفت: اى رسول خدا! من دچار گناهى شده‌ام که داراى حد است، حدّ آن را بر من اجرا نمایید، ولى پیغمبر ج از او نپرسید که چه گناهى مرتکب شده است؟ تا وقت نماز فرا رسید، آن مرد با پیغمبر ج نماز خواند، وقتى پیغمبر ج نماز را تمام کرد، آن مرد به نزد پیغمبرج رفت، گفت: اى رسول خدا! من دچار گناهى شده‌ام که مستوجب حد است، برابر کتاب خدا مرا حد بزن، پیغمبر ج گفت: مگر شما با ما نماز نخواندى؟ آن مرد گفت: بلى، با شما نماز خواندم، پیغمبر ج گفت: خداوند از گناه شما گذشت نمود و حدّ شما را بخشید».

(امام نووى مى‌فرماید: حد در این حدیث به معنى گناهى است که موجب تعزیر مى‌باشد، و جزو گناهان صغیره بوده است، چون علماء اتفاق‌نظر دارند که گناه‌هاى کبیره‌اى که موجب حد هستند حدّ آن‌ها با نماز ساقط نخواهد شد) [۴٩۲].

[۴٩۰] أخرجه البخاري في: ٩ كتاب مواقيت الصلاة: ۴ باب الصلاة كفّارة. [۴٩۱] أخرجه البخاري في: ۸۶ كتاب الحدود: ۲٧ باب إذا أقرّ بالحد ولم يبيّن هل للإمام أن يستر عليه. [۴٩۲] پاورقى لؤلؤ و مرجان: ج ۳، ص: ۲۴۴.