باب ۴: تمنّا و آرزوى مرگ به خاطر ناراحتى و گرفتاری‌هاى وارده مکروه است

۱٧۱٧ ـ حدیث: أَنَسٍس قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ ج: لاَ يَتَمَنَّيَنَّ أَحَدٌ مِنْكُمُ الْمَوْتَ لِضُرٍّ نَزَلَ بِهِ فَإِنْ كَانَ لاَ بُدَّ مُتَمَنِّيًا لِلْمَوْتِ، فَلْيَقُلِ اللّهُمَّ أَحْيِنِي مَا كَانَتِ الْحَيَاةُ خَيْرًا لِي وَتَوَفَّنِي إِذَا كَانَتِ الْوَفَاةُ خَيْرًا لِي» [۴۴۸].

یعنی: «انسس گوید: پیغمبر ج گفت: نباید هیچ‌یک از شما به هنگام نزول گرفتارى و بلا تمنّاى مرگ نماید، اگر هم ناچار به تمنّاى مرگ شد بگوید: خداوندا! مادام زندگى براى من صلاح است مرا زنده‌دار! هر وقت مرگ براى من از زندگى صلاح‌تر است مرا بکش».

۱٧۱۸ ـ حدیث: «خَبَّابٍ عَنْ قَيْسٍس قَالَ: أَتَيْتُ خَبَّابًا، وَقَدِ اكْتَوَى سَبْعًا فِي بَطْنِهِ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ: لَوْلاَ أَنَّ النَّبِيَّ ج نَهَانَا أَنْ نَدْعُوَ بِالْمَوْتِ، لَدَعَوْتُ بِهِ» [۴۴٩].

یعنی: «قیسس گوید: به نزد خبّابس رفتم، هفت داغ را بر روى شکمش دیدم، شنیدم که مى‌گفت: اگر پیغمبر ج ما را از دعا و تمنّاى مرگ منع نمى‌نمود، مرگ را تمنّا مى‌کردم».

[۴۴۸] أخرجه البخاري في: ۸۰ كتاب الدّعوات: ۳۰ باب الدُّعاء بالموت والحياة. [۴۴٩] أخرجه البخاري في: ۸۰ كتاب الدّعوات: ۳۰ باب الدُّعاء بالموت والحياة.