باب ۵۴: ناسزا گفتن به اصحاب پیغمبر ج حرام است

۱۶۴٩- حدیث: «أَبِي سَعِيدٍ الخُدْرِيِّس قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ ج: لاَ تَسُبُّوا أَصْحَابي. فَلَوْ أَنَّ أَحَدَكُمْ أَنْفَقَ مِثْل أُحُدٍ ذَهَباً، مَا بَلَغَ مُدَّ أَحَدِهِمْ، وَلاَ نَصِيفَه» [۳٧٩].

یعنی: «ابو سعید خدرىس گوید: پیغمبر ج فرمود: از دشنام و ناسزا گفتن به اصحاب من پرهیز کنید (از این گناه بزرگ دورى جوئید. چون اصحاب پیغمبر ج قلبشان به برکت نور پیغمبر ج و دیدن سیماى پر صفایش روشن شده است، کسى حق ندارد به مقام قربت و تقواى ایشان جسارت و بى‌تربیتى نماید، اگر کسى مرتکب چنین خیانتى شود به عقیده جمهور علماء قاضى شرع باید او را تعذیر نماید) اگر شما به اندازه کوه اُحد طلا در راه خدا ببخشید ثوابش به اندازه ثواب مشتى یا نصف آن که اصحاب در راه خدا مى‌دهند نخواهد بود، (چون اصحاب در حالى به پیغمبر ج ایمان آوردند که کسى ایمان نداشت و در حالى پیغمبر ج را یارى دادند که کفّار قصد جانش را مى‌کردند)».

[۳٧٩] أخرجه البخاري في: ۶۲ كتاب فضائل أصحاب النّبيّ ج: ۵ باب قول النّبيّ ج: «لو كنت متّخذآ خليلاً».