باب ۲۲: فضائل عبدالله بن مسعود و مادرب

۱۵٩٧- حدیث: «أَبي مُوسى الأَشْعَرِيِّس قَالَ: قَدِمْتُ، أَنَا وَأَخِي مِنَ الْيَمَنِ، فَمَكثْنَا حِينًا مَا نُرَى إِلاَّ أَنَّ عَبْدَ اللهِ بْنَ مَسْعُودٍ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ بَيْتِ النَّبِيِّ ج، لِمَا نَرَى مِنْ دُخُولِهِ وَدُخُولِ أُمِّهِ عَلَى النَّبِيِّ ج» [۳۲۶].

یعنی: «ابو موسى اشعرىس گوید: من و برادرم از یمن آمدیم، مدّتى در مدینه بودیم، در این مدّت ما عبدالله بن مسعودس را جزو افراد خانواده پیغمبر ج مى‌دانستیم، چون او و مادرش را مى‌دیدیم که اکثر پیش پیغمبر ج هستند».

۱۵٩۸- حدیث: «عَبْدِ اللهِ بْنِ مَسْعُودٍس خَطَبَ، فَقَالَ: وَاللهِ لَقَدْ أَخَذْتُ مِنْ فِي رَسُولِ اللهِ ج بِضْعًا وَسَبْعِينَ سُورَةً، وَاللهِ لَقَدْ عَلِمَ أَصْحَابُ النَّبِيِّ ج أَنِّي مِنْ أَعْلَمِهِمْ بِكِتَابِ اللهِ، وَمَا أَنَا بِخَيْرِهِم.

قَالَ شَقِيقٌ (رَاوِي الْحَدِيثِ): فَجَلَسْتُ فِي الْحِلَقِ أَسْمعُ مَا يَقُولُونَ، فَمَا سَمِعْتُ رَدًّا يَقُولُ غَيْرَ ذَلِكَ» [۳۲٧].

یعنی: «عبدالله بن مسعودس گوید: قسم به خدا هفتاد و چند سوره از قرآن را شخصآ از دهان پیغمبر ج دریافت نموده‌ام، و اصحاب پیغمبر ج مى‌دانند: من از عالم‌ترین ایشان به قرآن هستم، ولى من بهترین اصحاب نمى‌باشم.

شقیق (راوى حدیث) گوید: در میان (مجلسى که عبدالله بن مسعود این سخن را گفت)، بودم و آنچه در مجلس گفته مى‌شد گوش مى‌کردم، از کسى نشنیدم که این گفته عبدالله را رد کند».

۱۵٩٩- حدیث: «عَبْدِ اللهِ بْنِ مَسْعُودٍس قَالَ: وَاللهِ الَّذِي لاَ إِلهَ غَيْرُهُ مَا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ مِنْ كِتَابِ اللهِ إِلاَّ وَأَنَا أَعْلَمُ أَيْنَ أُنْزِلَتْ وَلاَ أُنْزِلَتْ آيَةٌ مِنْ كِتَابِ اللهِ إِلاَّ وَأَنَا أَعْلَمُ فِيمَ أُنْزِلَتْ وَلَوْ أَعْلَمُ أَحَدًا أَعْلَمَ مِنِّي بِكِتَابِ اللهِ تُبَلِّغُهُ الإِبِلُ لَرَكِبْتُ إِلَيْهِ» [۳۲۸].

یعنی: «عبدالله بن مسعودس گوید: قسم به خدایى که هیچ معبود حقّى جز او نیست، هیچ سوره‌اى از قرآن نیست که من ندانم در چه جایى نازل شده است، و هیچ آیه‌اى از قرآن نیست مگر اینکه من مى‌دانم درباره چه نازل شده است، اگر بدانم کسى از من عالم‌تر به قرآن وجود دارد و من مى‌توانم با سوار شتر به او برسم، سوار بر شتر به سوى او خواهم رفت».

۱۶۰۰- حدیث: «عَبْدِ اللهِ بْنِ عَمْرٍوب عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ: ذُكِرَ عَبْدُ اللهِ عِنْدَ عَبْدِ اللهِ بْنِ عَمْرٍو، فَقَالَ: ذَاكَ رَجُلٌ لاَ أَزَالُ أُحِبُّهُ بَعْدَ مَا سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ ج يَقولُ: اسْتَقْرِئوا الْقُرْآنَ مِنْ أَرْبَعَةٍ: مِنْ عَبْدِ اللهِ مَسْعُودٍ (فَبَدَأَ بِهِ)، وَسَالِم مَوْلَى أَبِي حُذَيْفَةَ، وَأُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ، وَمُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ» [۳۲٩].

یعنی: «مسروق گوید: پیش عبدالله بن عمرو، از عبدالله بن مسعود بحث شد، عبدالله بن عمرو گفت: عبدالله بن مسعود کسى است، از هنگامى که شنیدم پیغمبرج فرمود: قرائت قرآن را از چهار نفر یاد بگیرید: اوّل: عبدالله بن مسعود. دوم: سالم مولى ابو حذیفه. سوم: اُبى بن کعب. چهارم: معاذ بن جبل. از آن وقت هر روز بیشتر او را دوست دارم».

[۳۲۶] أخرجه البخاري في: ۶۲ كتاب فضائل أصحاب النّبيّ: ۳٧ باب مناقب عبدالله بن مسعودس. [۳۲٧] أخرجه البخاري في: ۶۶ كتاب فضائل القرآن: ۸ باب القراء من أصحاب النّبيّ ج. [۳۲۸] أخرجه البخاري في: ۶۶ كتاب فضائل القرآن: ۸ باب القراء من أصحاب النّبيّ ج. [۳۲٩] أخرجه البخاري في: ۶۳ كتاب مناقب الأنصار: ۱٧ باب مناقب زيد بن ثابت.