باب ۲۲: در مورد خوشبو بودن عرق پیغمبر ج و تبرّک جستن دیگران به آن

۱۵۰۴- حدیث: «أَنَسٍس أَنَّ أُمَّ سُلَيْمٍ كَانَتْ تَبْسُطُ لِلنَّبِيِّ ج نِطَعَآ فَيَقِيلُ عِنْدَهَا عَلَى ذلِکَ النِّطَعِ. قَالَ: فَإِذَا نَامَ النَّبِيُّ ج أَخَذَتْ مِنْ عَرَقَهِ وَشَعَرِهِ فَجَمَعَتْهُ فِي قَارُورَةٍ ثُمَّ جَمَعَتْهُ فِي سُکٍّ» [۲۳۴].

یعنی: «انسس گوید: امّ سلیم (مادر انس) جایى را با فرش پوستین براى پیغمبرج فرش مى‌کرد که به هنگام چاشت بر روى آن مى‌خوابید، وقتى که مى‌خوابید امّ سلیم عرق و موهاى ریزش کرده او را مى‌گرفت و آن‌ها را جمع مى‌کرد، سپس عرق او را با عطر مخصوصى خوشبو به نام «سک» مخلوط مى‌کرد، آن را (به عنوان تبرّک) استعمال مى‌نمود».

[۲۳۴] أخرجه البخاري في: ٧٩ كتاب الإستئذان: ۴۱ باب من زار قومآ فقال عندهم.