باب ۲۸: مداوا با عود هندى

۱۴۲۸- حدیث: «أُمِّ قَيْسٍ بِنْتِ مِحْصَنٍ أَنَّهَا أَتَتْ بِابْنٍ لَهَا صَغِيرٍ، لَمْ يَأْكُلِ الطَّعَامَ، إِلَى رَسُولِ اللهِ ج فَأَجْلَسَهُ رَسُولُ اللهِ ج فِي حِجْرِهِ، فَبَالَ عَلَى ثَوْبِهِ، فَدَعَا بِمَاءٍ فَنَضَحَهُ وَلَمْ يَغْسِلْهُ» [۱۵۶].

یعنی: «امّ قیس بنت محصن پسر بچه کوچکى را که هنوز غذا نمى‌خورد پیش پیغمبر ج آورد، پیغمبر ج او را بر دامن خود گذاشت، بچه بر لباس پیغمبر ج شاشید، پیغمبر ج آب را خواست، مقدارى آب بر آن پاشید ولى لباسش را نشست».

۱۴۲٩- حدیث: «أُمِّ قَيْسٍ بِنْتِ مِحْصَنٍ، قَالَتْ: سَمِعْتُ النَّبِيَّ ج، يَقُولُ: عَلَيْكمْ بِهذا الْعُودِ الْهِنْدِيِّ فَإِنَّ فِيهِ سَبْعَةَ أَشْفِيَةٍ، يُسْتَعَطُ بِهِ مِنَ الْعُذْرَةِ، وَيُلَدُّ بِهِ مِنْ ذَاتِ الْجَنْبِ» [۱۵٧].

یعنی: «امّ قیس بنت محصنل گفت: شنیدم که پیغمبر ج مى‌گفت: لازم است که شما ارزش عود هندى را بدانید. در این عود شفاى هفت درد موجود است، براى درد گلو و بینى آن را در گلو و بینى قرار مى‌دهند، براى درد سینه پهلو آب آن را مى‌نوشند».

«يسعط: از سعوط به معنى قرار دادن چیزى در بینى. عذرة: گلو درد و درد بینى بچه».

[۱۵۶] أخرجه البخاري في: ۴ كتاب الوضوء: ۵٩ باب بول الصبيان. [۱۵٧] أخرجه البخاري في: ٧۶ كتاب الطب: ۱۰ باب السعوط بالقسط الهندي البحري وهو الكست.