بحث سوم: بدعت بودن عید ابرار

از کارهای دیگر بدعت در ماه شوال: عید ابرار است که در روز هشتم ماه شوال برگزار می‌شود.

بعد از آن که مردم از روزۀ ماه رمضان تمام شدند، و روز اول ماه شوال که روز عید فطر است افطار کردند، شروع می‌کنند به شش روز روزه گرفتن از اوایل ماه شوال، روز هشتم را عید قرار می‌دهند و آن را عید ابرار نیکوکاران) می‌نامند.

شیخ الإسلام ابن تیمیه / می‌فرماید: قرار دادن زمان‌هایی به عنوان عید غیر از زمان‌هایی که شریعت آن‌ها ‌را مقرر کرده بدعت می‌باشند، مانند بعضی از شب‌های ماه ربیع‌الأول که به آن‌ها ‌شب‌های تولد پیامبر ج گفته می‌شود، یا بعضی از شب‌های ماه رجب، هیجدهم ماه ذی‌الحجه، اولین جمعۀ ماه رجب، هشتم ماه شوال که جاهلان آن را عید الأبرار می‌نامند، همۀ این‌ها ‌بدعت هستند و سلف صالح آن‌ها ‌را مستحب ندانسته‌اند، و آن را انجام نداده‌اند، و الله اعلم [۶٧۳].

در جای دیگر می‌فرماید: هشتم ماه شوال نه برای ابرار و نه برای فجار عید نیست، و برای هیچ کس صحیح نیست که آن را عید بداند و به آن معتقد باشد، و نباید هیچ کاری که در عید انجام می‌شود در این روز نیز انجام شود [۶٧۴].

این عید و مراسم در یکی از مساجد مشهور انجام می‌شود و زنان با مردان اختلاط پیدا می‌کنند، با هم مصافحه و دست می‌دهند، و هنگام مصافحه با الفاظ‌ جاهلیت با هم سخن می‌گویند، سپس بعد از آن اقدام به درست کردن بعضی از غذاهای مخصوص برای همین مناسبت می‌نمایند [۶٧۵].

[۶٧۳] به مجموعة الفتاوی، تألیف شیخ الإسلام ابن تیمیه، (۲۵/۲٩۸) مراجعه شود. [۶٧۴] به الإختیارات الفقهیه، ص (۱٩٩) مراجعه شود. [۶٧۵] به السنن و المبتدعات، تألیف شقیری، ص (۱۶۶) مراجعه شود.