صفحه نخست عقاید (کلام) روش زندگی مسلمان ماده چهارم‏: بحث ایلاء:

ماده چهارم‏: بحث ایلاء:

۱- تعریف ایلاء: ایلاء عبارت است از اینکه شوهر بنام خدا سوگند یاد مى‏کند مبنى بر اینکه به مدت بیش از چهار ماه با همسرش آمیزش جنسى نکند.

۲- حکم ایلاء: ایلاء به مدت کمتر از چارماه بمنظور تنبیه و تادیب همسر جایز است. خداوند مى‏فرماید: ﴿لِّلَّذِينَ يُؤۡلُونَ مِن نِّسَآئِهِمۡ تَرَبُّصُ أَرۡبَعَةِ أَشۡهُرٖۖ فَإِن فَآءُو فَإِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٞ رَّحِيمٞ ٢٢٦ [البقرة: ۲۲۶]. «آنانى که با همسران خود ایلاء مى‏کنند، به مدت چهار ماه انتظار کنند، اگر (در مدت چهار) رجوع کردند، خداوند بخشنده و مهربان است». و رسول اکرمص به مدت یک ماه تمام، با همسران خود ایلاء کرده است. اگر منظور از ایلاء فقط ضرر رساندن به همسر باشد نه تادیب، آنگاه ایلاء حرام است. رسول‏ اللّهص مى‏فرماید: «لَا ضَرَرَ وَ لَا ضِرَارَ» (احمد و ابن ماجه).

۳- احکام ایلاء:

۱- اگر مدت ایلاء (چهار ماه) به پایان رسید و شوهر مجامعت نکرد، و همسر، نزد قاضى شاکى شد، شوهر دو راه در پیش دارد: رجوع کند یا طلاق دهد. خداوند مى‏فرماید: ﴿فَإِن فَآءُو فَإِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٞ رَّحِيمٞ [البقرة: ۲۲۶]. ﴿وَإِنۡ عَزَمُواْ ٱلطَّلَٰقَ فَإِنَّ ٱللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٞ ٢٢٧ [البقرة: ۲۲٧]. اگر رجوع شود، خداوند بخشنده و مهربان است و اگر قصد طلاق شود، خداوند شنوا و دانا است. در بخارى، از ابن عمرب مروى است، مى‏فرماید: «إذَا مَضَتْ أَرْبَعَةُ أَشْهُرٍ يُوقَفُ حَتَّى يُطَلِّقَ»

۲- هر گاه شوهر ایلاء کننده از دادن طلاق خوددارى کند، حاکم بمنظور دفع ضرر از همسر حکم طلاق را باید صادر کند.

۳- اگر شوهر ایلاء کننده بعد از خوددارى از طلاق، طلاق دهد، یک طلاق محسوب مى‏شود، اگر یکى باشد، رجعى است و اگر طلاق بائن داده‌است، بائن محسوب مى‏شود و شوهر بدون عقد جدید، حق مراجعت ندارد.

۴- مطلقه ایلاء باید عدت طلاق را بگذارند، سپرى کردن یک حیض کافى نیست. زیرا عدت فقط بخاطر تعیین فراغت رحم نیست.

۵- اگر شوهر بدون ایلاء و سوگند به مدت چهار ماه آمیزش جنسى را با همسرش ترک کند، حکم ایلاء را دارد، در صورت شکایت یا طلاق بدهد یا آمیزش جنسى را انجام دهد.

۶- هر گاه شوهر ایلاء کننده قبل از پایان مدتى که در آن نسبت به عدم آمیزش جنسى سوگند خورده است، آمیزش جنسى را انجام دهد، کفاره یمین بر وى واجب مى‏شود. رسول ‏اللّهص مى‏فرماید: «إِذَا حَلَفْتَ عَلَى يَمِينٍ فَرَأَيْتَ غَيْرَهَا خَيْرًا مِنْهَا فَائْتِ الَّذِى هُوَ خَيْرٌ وَكَفِّرْ عَنْ يَمِينِكَ» (متفق علیه). «هر گاه به انجام یا عدم انجام کارى سوگند یاد کردى و عکس آن را بهتر یافتى، پس آن را که بهتر است انجام بده و بعد کفاره سوگندت را ادا کن».