صفحه نخست عقاید (کلام) روش زندگی مسلمان ماده چهارم‏: نحوه مسابقه (اسب سوارى) تیراندازى:‏

ماده چهارم‏: نحوه مسابقه (اسب سوارى) تیراندازى:‏

در مسابقه شتردوانى و اسب سوارى به نکات زیر باید توجه شود:

۱- مشخص شدن نوع سوارى، مانند اسب، شتر، تانک یا هواپیما.

۲- سوارى طرفین مسابقه‏دهنده از لحاظ جنس یکسان باشد، مثلا میان شتر و اسب مسابقه معتبر نیست.‏

۳- مسافت مشخص باشد، نه بسیار طولانى باشد و نه بسیار کوتاه.‏

۴- اگر مسابقه در برابر جایزه است، مبلغ جایزه باید مشخص باشد.

بعد اسب‏هاى مسابقه دهندگان در یک صف در حالى که قدم‏هاى و سم آن‌ها بطور مساوى در یک خط و یک نقطه قرار گرفته باشند، بایستند و سپس داور مسابقه دهندگان را جهت آماده شدن اخطار کند و بعد سه بار تکبیر گوید و مسابقه دهندگان با آخرین تکبیر به حرکت درآیند، در هر طرف مسافت یک داور مستقر باشد، داور در گوشه خط مسابقه چنان بایستد که موقعیت مسابقه دهندگان کاملا برایش روشن باشد تا بدون هیچ ابهامى بتواند قضاوت کند که کدام یک از طرفین مسابقه برنده است. اگر مسابقه دهندگان گروه زیادى هستند و تعداد آن‌ها بیش از ده نفر است، جایزه فقط میان ده برنده به ترتیب زیر باید توزیع گردد، بیشترین جایزه به برنده اول، بعد به برنده دوم، بعد به برنده سوم، بعد به برنده چهارم، بعد به برنده پنجم، بعد به برنده ششم، بعد به برنده هفتم، بعد به برنده هشتم، بعد به برنده نهم، بعد به برنده دهم، بعد به برنده یازدهم داده شود به ردیف بعدى چیزى داده نشود، جلب و جنب در مسابقه روانیست، رسول اکرمص از جلب و جنب منع کرده است، مى‏فرماید: «وَلاَ جَلَبَ وَلاَ جَنَبَ وَلاَ شِغَارَ فِى الإِسْلاَمِ» جلب، این است که مسابقه دهنده شخصى را بگمارد تا بر مرکبش جیغ کشد و آن را «هى» کند تا با سرعت بیشتر بتازد، جنب، این است که مسابقه دهنده در کنار اسب و مرکب خود، اسب دیگرى را بخاطر تشویق و آماده کردن مرکبش قرار دهد تا با دویدن آن، این نیز بدود و شکل مسابقه میان این دو اسب که متعلق به یک مسابقه دهنده است پیدا شود.

مناضله: یعنى مسابقه در تیراندازى با تیرهاى تفنگ، گلوله توپ و غیره، تیراندازى و مسابقه در آن از مسابقه اسب سوارى بهتر است، رسول اللّهص مى‏فرماید: «ارْمُوا وَارْكَبُوا وَأَنْ تَرْمُوا أَحَبُّ إِلَىَّ مَنْ أَنْ تَرْكَبُوا» «تیر اندازى و اسب سوارى کنید، تیر اندازى از اسب سوارى بهتر است» چرا که تیراندازى در جهاد نقش مؤثرى را ایفاء مى‏کند تا اسب سوارى و شتردوانى، در تیراندازى باید به نکات زیر توجه شود:

۱- مسابقه تیراندارى میان کسانى برگزار شود که در تیراندازى مهارت دارند.

۲- تشخیص دقیق تعداد تیرهایى که به هدف اصابت مى‏کنند.

۳- شناخت نوع مسابقه، اینکه این تیراندازى مبادرت است یا مفاضله.

مبادرت: این است که هرکدام از طرفین مسابقه مى‏گوید: هرکس از میان بیست تیر، پنج تیر نخست را به هدف بزند، او برنده است.

مفاضله: این است که هرکدام از طرفین مى‏گوید: از میان بیست تیر هرکس که پنج تیر اضافه از دیگران به هدف بزند برنده است.

۴- هدف، نشانه مشخص شود و فاصله‏اش متناسب باشد، نه بسیار زیاد و نه بسیار کم. بعد از حصول توافق در تیراندازى و شرایط مذکور، یکى از طرفین مسابقه شروع به تیراندازى کند، اگر در مورد اینکه نخستین تیرانداز چه کسى باشد، اختلاف شود، یکى از طرفین با قرعه‏کشى تعیین شود، حق با وى مسابقه باید بدون هرگونه حیف و میل و ستم برگذار شود تا به خوبى به اتمام رسد و هرکس که برنده شود، جایزه از آن او است.

توجه: مسابقه تیر اندازى و اسب سوارى و شتردوانى، معامله‏اى جایز است نه واجب. لذا طرفین بعد از توافق و قبل از وارد شدن به مسابقه مى‏توانند آن را فسخ کنند حتى یک طرف نیز بدون رضایت طرف آخر مى‏تواند آن را لغو کند، و این گفته یا قول مسابقه دهنده «هرکس از من برنده شود این مبلغ را مى‏دهم» در واقع نوعى وعده است و عده کننده را نمى‏توان بر تنفیذ وعده‏اش اجبار کرد.

البته وعده کننده از لحاظ تقوى و مروت وعده‏اش را نافذ مى‏کند، زیرا خلاف وعده کردن از لحاظ عرف و اخلاق حرام است. و اگر کسى چنین گفته‏است: «مَنْ سَبَقْتُهُ مِنْكُمْ فَلْيُعْطَنَّ كَذا أَوْ عَلَيْهِ كَذَا» «از هر کسى که سبقت گرفتم باید، این مبلغ را بدهد یا این مبلغ بر وى واجب است»، چنین وعده‏اى در واقع جایز نیست، چرا که این گونه وعده گرفتن از دایره مسابقه مشروع خارج است و نوعى کسب غیر مشروع محسوب مى‏گردد.