صفحه نخست عقاید (کلام) روش زندگی مسلمان ماده یازدهم‏: اسیران جنگى:

ماده یازدهم‏: اسیران جنگى:

درباره اینکه اسیران جنگى از کفار، کشته شوند یا در برابر فدیه آزاد شده و یا بدون فدیه آزاد کرده شوند یا به عنوان برده از آن‌ها استفاده شود، علماء اختلاف‏نظر دارند، چون آیه‏هاى قرآن در این خصوص بطور اجمال سخن گفته‏اند و موضوع به تفصیل بیان نگردیده است. چنانکه قرآن مى‏فرماید: ﴿فَضَرۡبَ ٱلرِّقَابِ حَتَّىٰٓ إِذَآ أَثۡخَنتُمُوهُمۡ فَشُدُّواْ ٱلۡوَثَاقَ فَإِمَّا مَنَّۢا بَعۡدُ وَإِمَّا فِدَآءً [محمد: ۴]. «گردن دشمنان را بزنید وقتى شما آنان را از پا در آورده و زمین‏گیر کردید، آنان را محکم ببندید، و بعد احسان نموده رها کنید یا در عوض فدیه آنان را آزاد سازید». این آیه به امام اختیار مى‏دهد، که اسیران را بدون فدیه آزاد کند یا اینکه در عوض اخذ فدیه، مانند مال، اسلحه یا در مقابل آزادى اسیران مسلمان در دست دشمن، آن‌ها را آزاد کند، و در آیه‏اى دیگر آمده است: ﴿فَٱقۡتُلُواْ ٱلۡمُشۡرِكِينَ حَيۡثُ وَجَدتُّمُوهُمۡ وَخُذُوهُمۡ وَٱحۡصُرُوهُمۡ وَٱقۡعُدُواْ لَهُمۡ كُلَّ مَرۡصَدٖ [التوبة: ۵]. «مشرکان را هر کجا که آنان را بیابید بکشید» این آیه حکایت از آن دارد که مشرکین باید کشته شوند.

البته جمهور علماء براین عقیده‏اند که امام مسلمین با توجه به منافع و مصالح مسلمانان میان قتل، فدیه، آزاد کردن بدون فدیه، استرقاق، (برده گرفتن) اختیار دارد، هرکدام را که بیشتر و بهتر به نفع مسلمین تشخیص مى‏دهد، عمل‏کند، زیرا در احادیث ثابت است که رسول اکرمص با توجه به مصلحت عامه مسلمانان، به هرکدام از این صورت‏ها عمل کرده است.