توبه:‏

منظور از توبه، رها کردن تمام معاصى و گناهان، اظهار ندامت از آنچه که در گذشته انجام داده‌است و تصمیم به عدم ارتکاب گناه درباقیمانده عمر، مى‏باشد، این سه عنصر اگر در توبه یافته شود، توبه پذیرفته خواهد شد، خداوند در این خصوص مى‏فرماید:

﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ تُوبُوٓاْ إِلَى ٱللَّهِ تَوۡبَةٗ نَّصُوحًا عَسَىٰ رَبُّكُمۡ أَن يُكَفِّرَ عَنكُمۡ سَيِّ‍َٔاتِكُمۡ وَيُدۡخِلَكُمۡ جَنَّٰتٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ [التحریم: ۸]. «اى مؤمنان بسوى اللّه خالصانه برگردید، آنگاه خداوند، بدیهاى تان را نادیده گرفته، شما را به باغ‌هایى وارد مى‏کند که پر از درخت هستند و همواره از زیر آن‌ها نهرهاى آب جریان دارد».

﴿وَتُوبُوٓاْ إِلَى ٱللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ ٱلۡمُؤۡمِنُونَ لَعَلَّكُمۡ تُفۡلِحُونَ [النور: ۳۱]. «با تمام وجود بسوى اللّه برگردید، اى مؤمنان تا شما پیروز و رستگار شوید».

رسول گرامى اسلامص در این خصوص مى‏فرماید: «اى مردم توبه کنید و بسوى اللّه بر گردید، همانا من هر روز صد بار بسوى اللّه بر مى‏گردم و توبه مى‏کنم» (مسلم). و فرمود: «هرکس قبل از طلوع آفتاب از طرف مغرب، یعنى قبل از مسدود شدن باب توبه، توبه کند، خداوند توبه او را مى‏پذیرد». و فرمود: «خداوند دست خو را در شب دراز مى‏کند تا خطا کاران روز توبه کنند و دست خود را در شب دراز مى‏کند تا خطا کاران شب توبه کنند. این لطف الهى مادام که آفتاب از مغرب طلوع نکرده است، ادامه دارد». (مسلم). و فرمود: «خداوند از توبه کردن بنده‏اش بیشتر خوشحال‏ مى‏شود، تا از کسى که در یک سر زمین خشک و بیابان همراه با سوارى‏اش راه مى‏رود و سوارى‏اش را که حامل زاد و توشه او است گم مى‏کند، او مرکبش را دنبال مى‏کند، آن را نمى‏بیند، نهایتا در حالت یاس و ناامیدى سر بر زمین گذاشته با سختی‌هاى موت دست و پنجه نرم مى‏کند، در همین حالت از خواب بیدار مى‏شود و سوارى‏اش را در جلو خود مى‏بیند به زاد، طعام و آب خود دست پیدا مى‏کند چقدر خوشحال مى‏شود؟ اگر بنده‏ى گناهکار توبه کند، خداوند از این بنده نیز بیشتر خوشحال مى‏شود که بعد از نا امیدى و رسیدن به دهانه مرگ، زندگى را دوباره یافته است». (متفق علیه).

امام غزالى، در احیاء علوم الدین، روایتى نقل کرده است که: فرشتگان بخاطر توبه‏ى آدم به ایشان تبریک گفتند.