اولیاء خدا

از جمله باورها و ایمان مسلمان یکى این است که خداوند در میان بندگانش دوستانى دارد که آن‌ها را براى عبادت خود بر گزیده و خالص گردانیده است. و با محبت خود، آنان را مشرف، و از کرامت خود بهره‏مند ساخته است.

خداوند ولى آنان است، آن‌ها را دوست دارد و به خود نزدیک مى‏کند، و آن‌ها نیز بندگان و اولیاى او هستند، و خدا را به عظمت مى‏شناسند و دوست دارند، از دستوراتش اطاعت مى‏کنند، و اوامر و نواهى‏اش را مد نظر قرار مى‏دهند.

با دوستانش (دوستان خدا) دوستى مى‏کنند و با دشمنانش دشمنى مى‏ورزند، این (اولیاى خدا) هر وقت چیزى از خدا بخواهند، به آن‌ها عطا مى‏کند، و هر وقت از او یارى بطلبند، آن‌ها را یارى مى‏کند. و اگر از خدا پناه جویند، به آن‌ها پناه مى‏دهد، آن‌ها صاحب ایمان و تقوا و کرامت و بشارت در دنیا و آخرت هستند.

باید گفت هر مؤمن پرهیزگار، ولى خداست، با وجود این، بین اولیاى خدا، از نظر مقام، تفاوت وجود دارد. و این تفاوت درجه، ناشى از تفاوت در اعمال و تقواى آنان است.

یعنى هرکس که بهره بیشترى از تقوا و ایمان برده باشد، مقامش نزد خدا بیتشر و کرامتش کامل‌تر است.

بدین ترتیب، پیامبران، سرور و سالار اولیاء‌اند و پس از آنها، دیگر مؤمنان واقعى.

خداوند، کراماتى را بوسیله اولیاى خود آشکار مى‏کند، مانند غرق نشدن در آب دریا و نسوختن در آتش و ازدیاد غذاى کم، و شفاى بیماران و پدیده‏هاى دیگر.

همه این کرامات از جنس معجزه هستند، ولى یک تفاوت بین آن‌ها (معجزه و کرامت) وجود دارد.

زیرا معجزه همراه با تحدى و مبارزه طلبى است ولى کرامت فاقد تحدى مى‏باشد، تحدى یعنى اینکه پیامبرى به امتش بگوید: اگر بعد از دیدن معجره، ایمان نیاورید، عذاب خدا بر شما نازل مى‏شود، در حالى که کرامت، چنین نیست. بزرگ‌ترین کرامت مؤمن صبر و استقامت در اطاعت و بندگى خداست که مستلزم انجام کارهاى نیک و اجتناب از کارهاى بد مى‏باشد.

این عقیده مؤمن، بر گرفته از دلایل عقلى و نقلى است که بشرح آن‌ها مى‏پردازیم.