دلایل عقلى:

۱- بى‏نیازى پروردگار، از یکسو و نیازمند بودن بندگان از سوى دیگر، اقتضا مى‏کند که بندگان به پروردگار خود متوسل شوند، تا از این رهگذر، بتوانند از آنچه که مى‏ترسند، نجات یابند و به آنچه که دوست دارند، دسترسى پیدا کنند.

۲- عدم آشنایى بنده به رفتار و کردارى که موجب رضایت یا عدم رضایت خدا مى‏شود، لازم است که وسیله، محدود در گفتار و کردارى باشد که خداوند آن‌ها را جایز گردانیده و پیامبر اکرمص آن‌ها را تبیین نموده است، بنابراین باید به اعمال صالح و گفتار نیک، توسل جست، و از اعمال بد و سخن زشت، پرهیز نمود.

۳- چون جایگاه و عزت شخص حاصل زحمات او نیست بلکه یک امر غیر کسبى مى‏باشد، به اقتضاى عقل و خرد، این عزت و کرامت دیگران نباید وسیله‏اى براى خواستن از خدا قرار گیرد، زیرا جاه و عزت یک فرد (اگر چه فرد بسیار با عظمت و کرامتى باشد) نمى‏تواند وسیله تقرب براى دیگران قرار گیرد.