دلایل عقلى:

ربوبیت پذیرفته شده و متفق علیه خدا، مستلزم الوهیت او نیز هست، پس همان رب و پروردگارى که زنده مى‏کند و مى‏میراند، مى‏دهد و مى‏ستاند و مالک نفع و ضرر مى‏باشد، شایسته است که عبادت شود و معبود خلق قرار گیرد.

در قالب محبت، به او تعظیم و تقدیس کنند و از او اطاعت نمایند، شایسته است که مردم او را دوست داشته و از نافرمانى و معصیت او هراس داشته باشند.

۱- وقتى ثابت شد که هر موجودى از موجودات عالم، تحت پرورش و تربیت خدا قرار دارد، و هم اوست که همه کاینات را آفریده و به آن‌ها روزى مى‏رساند، و مدبر تمام امور و مالک تصرف در کلیه اوضاع و احوال آن‌ها نیز مى‏باشد، پس چگونه مى‏توان دیگران را که در واقع مخلوق همین خدا هستند، و محتاج او مى‏باشند، بعنوان اله و معبود پذیرفت؟ وقتى اله بودن هر مخلوقى، باطل است و بطلان آن به ثبوت رسیده است، پس بیدرنگ خالق آنان به عنوان اله بر حق و معبود راستین، پذیرفته مى‏شود.

۲- تنها خداى، متصف به صفات والا و کمال مطلق است، و داراى صفاتى مانند قوى، قدیر، دانا، برتر، شنوا بینا، مهربان، باریک بین، آگاه و... مى‏باشد.

وجود این همه صفات کمالیه، باعث مى‏شوند که دل‌هاى بندگان در قالب محبت و تجلیل و اعضا و جوارح آنان، در قالب اطاعت و انقیاد، او را بندگى کنند.