شکر در اصطلاح

یعنی بروز اثر نعمت‌های الهی در بنده به عنوان ایمان در دلش، حمد و سپاس بر زبانش و عبادت و طاعت در اندامهایش.

چون در اصل نعمت متسوجب شکر فراوان است، پس باید دید وقتی نعمت فراوان باشد شکر چگونه خواهد بود؟ شکر نقطه‏ی مقابل کفر و نقیض آن است، انسان‌ها یاشاکرند و یا کافر.

در زبان می‏گویید: «شکرتُ له» با لام متعدی می‏شود و «کفرتُ به» با حرف باء متعدی می‌شود. ابن قیم در این باره نکته‏ی جالبی دارد، می‏گوید: «مشکور در حقیقت همان نعمت است و به کسی که به او داده شده، اضافه شده است، به همین سبب می‏گویید «شکرتُ له» با لام متعدی می‏شود، اما کفر چون درآن انکار نعمت و تکذیب هست، می‏گویند: «کفر بالله» و «کفر بالآئه» به همین خاطر با حرف باء متعدی شده است».