خرسندی در رفاه و سختی

اگر کسی بپرسد چرا انسان در هنگام سختی و تنگدستی پروردگارش را شکر می‏گوید؟

پاسخ از دو دیدگاه است:

نخست: باید بدانیم که خداوند همه چیز را به زیباترین و استوارترین شکل آفریده است، و در کارهای خدا هر چه پیش بیاید از آن خشنود هستیم، زیرا از خلقت اوست. بنابراین اگر زیان یا درد وآزاری بر ما مقدر کند، یا حادثه‏ی ناخوشایندی برایمان پیش بیاید، اظهار ناخشنودی نمی‏کنیم، چون خداوند حکیم است و هر کاری که می‏کند حکمتی دارد.

دوم: خداوند بهتر می‏داند چه چیزی انسان را اصلاح می‌کند وچه چیزهایی برایش مفید است. چیزی که او برای انسان انتخاب می‏کند و می‏خواهد بهتر از آن است که انسان خود برای خود بر می‏گزیند، پیامبر ج فرمود: «والَذی نَفسی بِیدِهِ لایقَضی اللهِ لِمؤمنِ قضاءً إلَّا كانَ خیراً له»: «قسم به آنکه جانم در دست اوست، خدا هر تقدیری برای انسان ایماندار در نظر بگیرد برای او بهتر است و خیر در آن است». [۱۶۱] همچنین در حدیث ارزشمند دیگری فرمود: «ذاقَ طعمَ الإیمانِ مَن رَضِیَ باللهِ ربّاً»: «هرکس از خدا به عنوان پروردگار خرسند باشد مزه‏ی ایمان را چشیده است». [۱۶۲]

شایسته است همگان در ذکر شبانه و صبحگاهان خود آن را یاد کنند و در ذکرهای نماز پس از «أشهد أن محمداً رسول الله» بگویند: «رضیتُ بالله رباً و بالإسلام دیناً و بمحمدٍٍ نبیاً»: «خدا را به عنوان پروردگار، اسلام را به عنوان دین و محمد را به عنوان پیامبر می‏پسندم و از آن‌ها خرسندم». [۱۶۳]

[۱۶۱] صحیح است. احمد در مسند (۵/۲۴) حدیث (۱٩٧٧۲)، ابن حبان در صحیحش (۲/٧۰۵) حدیث (٧۲۸) و ضیاء مقدسی در المختارة (۵/۱٩۶) حدیث (۱۸۱٧) روایت کرده‏اند. آلبانی در صحیح الجامع (۳٩۸۵) آن را صحیح دانسته است. [۱۶۲] صحیح است به روایت مسلم (۳۴) بخش الإیمان، باب الدلیل علی أن من رضی بالله رباً و بالاسلام دیناً و بمحمد رسولاً فهو مؤمن. [۱۶۳] ابوداود (۵۰٧۲) بخش الأدب، ما یقول إذا أصبح، ترمذی (۳۳۸٩) بخش الدعوات، باب ما جاء فی الدعاء، إذا أصبح و إذا امسی، و ابن ماجه (۳۸٧۰) بخش الدعاء، باب ما یدعو به الرجل إذا أصبح و إذا أمسی و نیز امام احمد در مسند (۱٩۴۸۸) روایت کرده‏اند.