جبران آن‌چه از دست رفته است

صفیه ل در طاعت و عبادت خداوند متعال می‌کوشید تا فرصت‌هایی را که از دست داده، جبران کند. او آرزو می‌کرد که ای کاش همان اولین لحظه‌ای که محمد مصطفی ص مبعوث شد، اسلام می‌آورد تا هر لحظه‌ای را در طاعت خدا و در کنار پیامبرش ص غنیمت شمارد.

به خاطر همین لحظه‌ای از عمرش را بدون طاعت و عبادت خداوند نمی‌گذارند. نزدیکی‌اش با پیامبر ص سبب آن شده بود که وی آن‌چه در دین و دنیایش که به وی نفع و فایده می‌رساند، در حضور پیامبر ص یاد بگیرد. او مستقیماً از منبع و سرچشمه پاک و صاف سیراب می‌شد؛ پس از اخلاق و سنت و روش و مهربانی و دلسوزی و بصیرت و دانش پیامبر ص برمی‌گرفت... بلکه او نشست تا بیشتر و بیشتر آیاتی از کتاب خدا حفظ کند و مشغول نقل سنت پیامبر ص به زنان پیرامونش می‌شد تا این فرموده خداوند را عملی سازد که می‌فرماید: ﴿وَٱذۡكُرۡنَ مَا يُتۡلَىٰ فِي بُيُوتِكُنَّ مِنۡ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ وَٱلۡحِكۡمَةِۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ لَطِيفًا خَبِيرًا ٣٤ [الأحزاب: ۳۴]. «آنچه را در خانه‏هاى شما از آیات خداوند و حکمت و دانش خوانده مى‏شود یاد کنید؛ خداوند لطیف و خبیر است».