دوم: بانو سوده بنت زمعه

رسول ج پس از وفات خدیجه با او ازدواج کرد، در حالی که او بیوه «سکران بن عمرو انصاری» بود. حکمت ایشان از اختیار نمودن بانو سوده، با اینکه از رسول ج مسن‌تر بودند، این بود که بانو سوده یکی از مومنات مهاجری بود که پس از بازگشت از هجرت دوم حبشه همسر خود را از دست داده و تنها و بی‌کس بود و اگر در این هنگام یعنی پس از وفات همسرش نزد خویشان خود باز می‌گشت او را مجبور به مشرک شدن نموده و یا جهت جدا سازی او از اسلام ایشان را به انواع عذاب مبتلا می‌کردند. در نتیجه رسول ج ایشان را متفکل شده و با او ازدواج کرد که این عمل نهایت احسان و تکریم رسول ج را در مقابل صدق ایمان و اخلاص بانو سوده به خدا و رسولش، نشان می‌دهد. و به‌راستی اگر غرض رسول ج از این ازدواج به همان صورت که مستشرقین و یاوه گویان بهانه می‌کنند شهوت و هوس رانی بود بجای زنی که پنجاه و پنج سال عمر داشته و به آستانه پیری رسیده است، دوشیزگان باکره را انتخاب می‌نمود. اما ایشان همواره الگوی شهامت و جوانمردی و ایثار بودند و از این ازدواج هرگز غرضی بجز حمایت و رعایت بانو سوده نداشتند تا بدینوسیله او را در پناه خود بگیرند.